W wodach zatoki Clayoquot Sound u zachodniego wybrzeża wyspy Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej podwodne lasy wodorostów stopniowo powracają. Projekt zainicjowany na początku 2026 roku przez organizację Redd Fish Restoration Society wspólnie z ludem Tla-o-qui-aht stworzył już ponad 4200 metrów kwadratowych nowych siedlisk — powierzchnię porównywalną z trzema i pół basenami olimpijskimi.
Zespół hoduje młode listownicy byczej (Nereocystis luetkeana) i listownicy olbrzymiej (Macrocystis pyrifera) na czterech podwodnych linach o długości po 330 metrów. Ta metoda pozwala ochronić delikatne pędy przed jeżowcami, które żyją na dnie. W miarę dojrzewania wodorosty przesadza się na wybrane miejsca, odbudowując zniszczone lasy i zakładając nowe.
Kluczową rolę odgrywa połączenie nowoczesnych metod i tradycyjnej wiedzy. Przedstawiciele rdzennych ludów wyznaczają priorytetowe strefy, kierując się potrzebami młodych łososi oraz historycznymi danymi o stanie ekosystemów. Podejście „dwojga oczu” — Etuaptmumk — pozwala wykorzystać mocne strony zachodniej nauki i wielowiekowego doświadczenia w obserwacji morza.
Powracające do regionu wydry morskie pomagają kontrolować populację jeżowców, zmniejszając presję na młode wodorosty. Ta naturalna interakcja wzmacnia efekt prac odbudowy i przypomina o złożonych zależnościach w ekosystemach przybrzeżnych.
Podobne inicjatywy rozwijają się także w innych rejonach Kolumbii Brytyjskiej — od zatoki Burrard po Howe Sound. W każdym przypadku sukces zależy od ścisłej współpracy z lokalnymi społecznościami, które nie tylko dzielą się wiedzą o miejscach i sezonowości, ale także wyznaczają cele projektu ukierunkowane na bezpieczeństwo żywnościowe i dziedzictwo kulturowe.
Odbudowa lasów wodorostów to nie tylko przywracanie bioróżnorodności, ale także wzmacnianie więzi między ludźmi a morzem, które kształtowały się przez tysiąclecia.
