Trzej bracia ze stada afrykańskich dzikich psów opuścili rodzinny park Kafue w połowie lata roku 2025 i wyruszyli na wschód. W ciągu dziewięciu miesięcy pokonali ponad cztery tysiące kilometrów przez trudny teren Zambii, omijając miasta, przeprawiając się przez rzeki i unikając sideł. To najdłuższa znana wędrówka wśród wszystkich afrykańskich ssaków, podjęta w poszukiwaniu partnerów.
Afrykańskie dzikie psy (Lycaon pictus) żyją w blisko związanych grupach rodzinnych, w których rozmnażanie między bliskimi krewnymi jest niemożliwe. Młode samce muszą wyruszać w dalekie wędrówki, aby znaleźć nowe samice i założyć własne stado. Bracia ze stada Mayukuyuku, wyposażeni w obroże GPS, przebyli tę trasę, najwyraźniej kierując się zapachami i unikając gęsto zaludnionych obszarów.
We wrześniu roku 2025 bracia na krótko spotkali się z siostrami, które również wyruszyły w drogę. Samice pokonały około 1400 kilometrów, lecz czekała je tragedia: jedna wpadła w nielegalną pętlę, a dwie pozostałe zginęły. Samce kontynuowały wędrówkę na południe, następnie skręciły na wschód i w kwietniu roku 2026 dotarły do doliny Luangwa.
Trasa wiodła przez tereny chronione i niechronione, obok farm, dróg i zbiorników wodnych. Psy wykazują zdumiewającą zdolność przystosowywania się do pofragmentowanego krajobrazu, jednak każda taka wędrówka wiąże się z ogromnym ryzykiem. Według danych badaczy nielegalne sidła pozostają głównym zagrożeniem dla gatunku, którego liczebność na wolności szacuje się na około sześć tysięcy osobników.
Badanie opublikowane w czasopiśmie Ecology podkreśla znaczenie korytarzy ekologicznych między parkami narodowymi. Bez nich nawet najwytrwalsze zwierzęta ryzykują, że nie dotrą do celu. Wędrówka braci pokazuje, że mając przestrzeń, dzikie psy są w stanie pokonywać ogromne odległości i odbudowywać populacje w nowych obszarach.
Takie historie przypominają, jak ściśle splatają się losy zwierząt i stan naturalnych krajobrazów. Każda udana wędrówka to nie tylko dowód wytrwałości gatunku, ale także sygnał o konieczności zachowania spójności ekosystemów.
Ochrona korytarzy między terenami chronionymi pomaga dzikim psom znajdować partnerów i przetrwać.
