Pod koniec października 2026 roku delegacja Sinciangskiego Stowarzyszenia Ochrony Dzikich Wielbłądów pod przewodnictwem prezesa Wang Xinyaia odwiedziła rezerwat przyrody góry Kałamaili w Sinciang-Ujgurskim Regionie Autonomicznym. Celem podróży było zapoznanie się ze współczesnymi metodami ochrony ekosystemów pustynnych i rzadkich zwierząt kopytnych.
Rezerwat o powierzchni około 14,7 tysięcy kilometrów kwadratowych położony jest na wschodnim skraju Kotliny Dżungarskiej. Stanowi ważny korytarz ekologiczny między Tienszanem a Ałtajem oraz zaporę na drodze rozszerzania się pustyni Gurbantunggut. Żyją tu dziesiątki gatunków kręgowców, w tym 14 gatunków zwierząt objętych pierwszą kategorią ochrony państwowej w Chinach.
Goście obejrzeli centrum zarządzania, w którym działa zintegrowany system monitoringu „niebo-ziemia-powietrze”. Za pomocą obroży satelitarnych, kamer na podczerwień i patroli powietrznych pracownicy przez całą dobę śledzą przemieszczanie się zwierząt, stan roślinności i potencjalne zagrożenia. Takie technologie pozwalają szybko reagować na zmiany na pustyni.
Szczególną uwagę poświęcono stacji monitoringu konia Przewalskiego przy źródle Baifangzi. Stabilne poidło i otaczające środowisko stały się kluczowymi czynnikami udanego powrotu gatunku do dzikiej przyrody. Pod koniec 2025 roku w rezerwacie żyły już 392 osobników swobodnie żyjących koni Przewalskiego, zdolnych do samodzielnego rozmnażania się.
W muzeum i kinie immersyjnym delegacja prześledziła historię kształtowania się ekosystemu pustynnego oraz współczesne plany jego ochrony. Uczestnicy podkreślili, że połączenie monitoringu naukowego z pracą edukacyjną przynosi wymierne rezultaty w odbudowie populacji.
Znany artysta i ekspert stowarzyszenia Chen Ao, który ukończył ponad osiemdziesiąt lat, przekazał rezerwatowi swoje prace poświęcone zwierzętom gobijskim. Obrazy stały się symbolem sojuszu nauki, kultury i inicjatywy społecznej w dziele ochrony przyrody.
Wizyta pokazała, jak ważne jest łączenie wysiłków struktur państwowych i organizacji społecznych. Wspólne projekty pozwalają nie tylko chronić poszczególne gatunki, lecz także zachować integralność całych krajobrazów pustynnych, od których zależy stabilność regionu.
