Drie broers uit een roedel Afrikaanse wilde honden verlieten hun thuispark Kafue midden in de zomer van 2025 en trokken naar het oosten. In negen maanden legden ze meer dan vierduizend kilometer af door het ruige terrein van Zambia, waarbij ze steden omzeilden, rivieren overstaken en vallen ontweken. Dit is de langste bekende tocht van alle Afrikaanse zoogdieren, ondernomen om partners te vinden.
Afrikaanse wilde honden (Lycaon pictus) leven in hechte familiegroepen, waar voortplanting tussen nauwe verwanten onmogelijk is. Jonge mannetjes moeten verre reizen ondernemen om nieuwe vrouwtjes te vinden en hun eigen roedel te stichten. De broers uit de Mayukuyuku-roedel, uitgerust met GPS-halsbanden, legden deze weg af, blijkbaar georiënteerd op geuren en vermeden dichtbevolkte gebieden.
In september 2025 ontmoetten de broers kortstondig hun zussen, die ook op pad waren gegaan. De vrouwtjes legden ongeveer 1400 kilometer af, maar hen wachtte een tragedie: één kwam in een illegale val terecht en twee anderen kwamen om. De mannetjes vervolgden hun weg naar het zuiden, keerden toen naar het oosten en bereikten in april 2026 de Luangwa-vallei.
De route liep door beschermde en onbeschermde gebieden, langs boerderijen, wegen en reservoirs. De honden vertonen een verbazingwekkend aanpassingsvermogen aan het gefragmenteerde landschap, maar elke dergelijke tocht brengt enorme risico's met zich mee. Volgens onderzoekers blijven illegale vallen de grootste bedreiging voor de soort, waarvan de populatie in het wild wordt geschat op ongeveer zesduizend individuen.
Onderzoek, gepubliceerd in het tijdschrift Ecology, benadrukt het belang van ecologische corridors tussen nationale parken. Zonder deze lopen zelfs de meest veerkrachtige dieren het risico hun doel niet te bereiken. De tocht van de broers toont aan dat wilde honden, mits er ruimte is, enorme afstanden kunnen overbruggen en populaties in nieuwe gebieden kunnen herstellen.
Dit soort verhalen herinnert ons eraan hoe nauw de lotgevallen van dieren en de staat van natuurlijke landschappen met elkaar verbonden zijn. Elke succesvolle tocht is niet alleen een bewijs van de veerkracht van de soort, maar ook een signaal over de noodzaak om de samenhang van ecosystemen te behouden.
Bescherming van corridors tussen beschermde gebieden helpt wilde honden partners te vinden en te overleven.
