Ponad czterystu pedagogów szkół augustiańskich zebrało się w Hiszpanii na XXXII Augustiańskim Forum Edukacyjnym w roku 2026, aby omówić integrację sztucznej inteligencji bez utraty duchowego rdzenia misji.
Forum, zorganizowane przez augustiańską rodzinę instytucji edukacyjnych, odbyło się pod hasłem humanizacji AI przez pryzmat charyzmatu świętego Augustyna. Uczestnicy podkreślali konieczność zachowania nacisku na osobę, świat wewnętrzny i wspólnotowy wymiar edukacji.
Mechanizm podejścia opiera się na trzech powiązanych ze sobą liniach działania. Pierwsza – wychowanie do AI: kształtowanie kompetencji etycznych i krytycznych, pozwalających odróżniać ryzyka dezinformacji i stronniczości. Druga – wychowanie o AI: poznawanie zasad działania algorytmów i ich ograniczeń. Trzecia – wychowanie z AI: pedagogiczna integracja narzędzi, gdzie nauczyciel pozostaje niezastąpionym pośrednikiem towarzyszącym uczniowi w procesie rozeznawania. Analogia jest prosta: AI jest jak potężna latarka, która oświetla drogę, ale nie zastępuje towarzysza, który potrafi zauważyć, kiedy światło zniekształca rzeczywistość.
Dane z forum mają charakter refleksji i wystąpień, a nie kontrolowanych badań. Prezentacje prelegentów, w tym siostry Any Marii Guantay i brata Carlosa Gonzáleza, opierają się na tradycji augustiańskiej, jednak brakuje wskaźników ilościowych skuteczności czy długoterminowych obserwacji w klasach. Ograniczenie jest oczywiste: podejście pozostaje na poziomie zaleceń koncepcyjnych bez empirycznej weryfikacji w zakrojonych na szeroką skalę pilotażach.
To obnaża głębsze napięcie współczesnej szkoły: dążenie do technologicznej efektywności ryzykuje wyparcie relacji, które wymagają czasu i obecności. Augustiański nacisk na interiority rzuca wyzwanie założeniu, że algorytmy same w sobie są w stanie zapewnić integralny rozwój osoby.
Jak zmieni się codzienna praktyka nauczyciela, gdy każda lekcja będzie zaczynać się nie od zapytania do AI, ale od pytania o to, co dzieje się w sercu ucznia?
