Zelfs na enkele maanden in een baan om de aarde is de aarde nog steeds in staat om degenen die haar elke dag vanuit de ruimte zien te verrassen.
NASA-astronauten Jessica Meir en Jack Hathaway, die zich aan boord van het internationale ruimtestation bevinden, vertelden over de meest indrukwekkende natuurverschijnselen die zij vanaf een hoogte van ongeveer 400 kilometer hebben kunnen waarnemen.
En onverwacht bleken niet de verduisteringen het belangrijkste schouwspel voor hen te zijn, maar het poollicht. 🌌
Groene golven onder het station
Volgens Jessica Meir maakte op de bemanning vooral indruk een krachtig poollicht, dat ontstond na een uitbarsting van zonneactiviteit.
Gewoonlijk concentreert het poollicht zich dichter bij de polen, maar die keer bevond de heldere groene gloed zich vrijwel direct onder het internationale ruimtestation.
Vanaf de baan om de aarde zag het eruit als een enorm lichtgevend lint dat boven het aardoppervlak kronkelde.
Het groene licht was zo helder dat het zelfs weerkaatste op de witte constructies van het station.
Voor mensen die elke dag zonsopgangen, oceanen, wolken en de nachtelijke lichten van steden vanuit een baan om de aarde zien, bleek een dergelijk schouwspel toch bijzonder te zijn.
Ook de verduistering werd gezien
Op 12 augustus nam de ISS-bemanning een zonsverduistering waar.
Het station bevond zich niet in de zone van de totale fase, waardoor de astronauten slechts een deel van de gebeurtenis zagen: de maan bedekte een deel van de zonneschijf.
En toch is de mogelijkheid om de beweging van de maan voor de zon te observeren, niet vanaf het aardoppervlak, maar rechtstreeks vanuit de ruimte, op zichzelf al een zeldzaamheid.
Nu hoopt de bemanning vanuit een baan om de aarde ook de volgende maansverduisteringte zien.
Een uitzicht waar je niet aan kunt wennen
De verhalen van astronauten herinneren ons er bijzonder goed aan dat zelfs de meest ervaren mensen, die maandenlang in de ruimte werken, niet ophouden zich te verbazen over de schoonheid van onze planeet.
Poollicht ontstaat wanneer geladen deeltjes van de zonnewind interageren met het magnetisch veld en de atmosfeer van de aarde.
Vanaf het oppervlak zien we ze als groene, rode en paarse banden aan de hemel.
Maar vanuit een baan om de aarde is het beeld heel anders.
Het poollicht verandert in een enorme lichtgevende structuur die de rand van de planeet lijkt te omhelzen en met de atmosfeer mee beweegt.
En precies dat uitzicht kan zelfs iemand voor wie de ruimte allang een werkplek is geworden, even stil doen staan.
We zijn gewend om van onder naar boven naar de sterren te kijken. Maar soms openbaren de mooiste kosmische landschappen zich wanneer je van boven naar beneden kijkt — naar onze eigen aarde.
