De kok plaatst voorzichtig een diepe kom van Kasama-yaki in de kleur van warme oker op tafel. Binnenin liggen seizoensgroenten, overgoten met een saus die lichtjes uitloopt over het onregelmatige glazuur. De kleur van het servies benadrukt het groen en de rode accenten, en de kom zelf lijkt een verlengstuk van het gerecht.
In de prefectuur Ibaraki, waar de klei van Kasama al meer dan driehonderd jaar wordt gewonnen, zijn lokale koks en pottenbakkers een gezamenlijk experiment gestart. Ze onderzoeken hoe de vorm, kleur en textuur van keramiek de smaakbeleving en de visuele indruk van eten beïnvloeden. Een groep chefs uit de regio ontmoet de meesters van Kasama-yaki om servies uit te zoeken dat past bij specifieke gerechten — van lichte hapjes tot warme soepen.
De klei van Kasama geeft het servies een karakteristieke warme tint en een lichte porositeit. In zo'n kom blijft de temperatuur van het gerecht langer behouden en trekt de saus langzamer in de wanden. Pottenbakkers merken op dat traditionele baktechnieken het mogelijk maken om onregelmatigheden in het glazuur te creëren die het licht vangen en een spel van schaduwen op het oppervlak van het eten werpen.
Een van de deelnemers aan het project is een chef die al enkele jaren met lokale boeren samenwerkt. Hij vertelt dat hij voorheen zijn servies op basis van gemak koos, maar nu nadenkt over hoe de kleur van het keramiek het gevoel van versheid van groenten of de rijkdom van een bouillon verandert. De pottenbakkers passen op hun beurt de vorm van de handvatten en de diepte van de kommen aan op de verzoeken van de koks.
Het project laat zien hoe een traditioneel ambacht onderdeel kan worden van de moderne gastronomie zonder zijn eigenheid te verliezen. In Ibaraki, waar toerisme en landbouw nauw met elkaar verbonden zijn, helpt een dergelijke samenwerking om de belangstelling voor het ambacht levend te houden en tegelijkertijd de aandacht te vestigen op lokale producten.
Ontmoetingen en proeverijen vinden plaats in Kasama en de omgeving. Bezoekers kunnen zien hoe een meester het servies vormt en bakt, en vervolgens de gerechten in deze creaties proeven. Het is het beste om in de herfst te komen, wanneer het oogstseizoen samenvalt met de keramiekfestivals.
In dit servies is eten niet langer zomaar eten — het wordt onderdeel van het verhaal van de klei, het vuur en de handen die het hebben gecreëerd.
