Op 28 augustus 2026 vond in de bioscopen de langverwachte première plaats van de nieuwe film van Ridley Scott: The Dog Constellation, in sommige vertalingen ook wel bekend als Dog Stars. Critici hebben inmiddels hun harde oordeel geveld en de film overspoeld met lage beoordelingen. Maar is de meester van de post-apocalyptische cinema daadwerkelijk de mist in gegaan, of hebben we hier te maken met een klassiek geval van onbegrip voor auteursfilm? Spoiler: wij waren zeer gecharmeerd van deze productie.
De film biedt een uiterst gespannen, ongebruikelijke en bij vlagen angstaanjagende blik op een post-apocalyptische wereld. Ridley Scott bewijst eens te meer dat hij als geen ander werelden kan creëren die zowel fascinerend als beangstigend zijn. Een groot compliment is hier op zijn plaats voor de cinematograaf; het camerawerk is simpelweg fantastisch. De beelden zijn precies, grimmig en tegelijkertijd adembenemend mooi. Elk frame zou zo als achtergrondafbeelding kunnen dienen.
Het eerste deel van de film is een waar meesterwerk. Het zet de toon voor het gehele verhaal, maar de grootste ontdekking is de hond. De scènes met deze viervoeter zijn verrassend oprecht, levendig en realistisch. In een koude en verwoeste wereld vormt deze band het kloppende hart van de film. Je kijkt met ingehouden adem naar deze momenten; ze roepen een krachtige emotionele reactie op bij de kijker.
De cast verdient eveneens speciale aandacht. Alle acteurs hebben zich volledig ingezet en de bezetting is perfect gekozen. In de hoofdrollen zien we Jacob Elordi, Margaret Qualley, Josh Brolin, Guy Pearce, Allison Janney en Benedict Wong. Elk personage is levendig, gedenkwaardig en authentiek. Er is geen sprake van overbodige rollen; zelfs de cameo-optredens laten een blijvende indruk achter. Daarnaast zijn Ewen Bremner, James Craze en Sam Spruell te zien in deze indrukwekkende ensemblecast.
De chemie tussen de personages is voelbaar en de emotionele scènes, zeker die met de hond, zijn zo authentiek dat ze de adem benemen. Het acteerwerk vormt hier een integraal onderdeel van de visuele ervaring. Hoewel sommige kijkers het middengedeelte wellicht als te meditatief ervaren, is dit essentieel voor de opbouw naar de finale. Het laatste half uur is pure intrige en suspense. De film schakelt een versnelling hoger en houdt de kijker tot aan de aftiteling in zijn greep. De ontknoping zet alles op zijn kop en laat een sterke indruk achter.
Waarom waren de critici dan zo streng? Op Rotten Tomatoes scoort de film 39 procent, terwijl Metacritic op 51 van de 100 punten uitkomt. Veel recensies na de première waren terughoudend of zelfs negatief. Critici noemden de film monotoon en voorspelbaar, met een gebrek aan vernieuwing binnen het genre. Ook werd het script bekritiseerd en vonden sommigen het personage van Jacob Elordi te oppervlakkig. Waarschijnlijk waren de verwachtingen voor een dynamische blockbuster simpelweg te hooggespannen.
Wij zijn echter van mening dat de film uitstekend is. Het is een professioneel geschoten, stijlvol en emotioneel werk dat niet verdient om zo hard te worden neergesabeld. Het is een film voor liefhebbers van onderdompeling en psychologische diepgang. Onze eindscore voor The Dog Constellation is een 7,9 op 10. Wij raden iedereen aan om deze film in een donkere bioscoopzaal met goed geluid te gaan bekijken. Geef deze film een kans, en hij zal je niet teleurstellen.
