28 sierpnia 2026 roku w kinach odbyła się premiera nowego filmu Ridleya Scotta „Gwiazdozbiór Psa” (w alternatywnym tłumaczeniu — „Psie gwiazdy”). Krytycy zdążyli już wydać swój surowy werdykt, zasypując obraz niskimi ocenami, ale zastanówmy się, czy naprawdę mistrz postapokalipsy dał plamę, czy mamy do czynienia z klasycznym niezrozumieniem kina autorskiego?
Spolier: film bardzo nam się podobał.
Wizualia i atmosfera
To bardzo napięte, niezwykłe i momentami przerażające spojrzenie na postapokalipsę. Ridley Scott ponownie udowadnia, że potrafi tworzyć światy, do których chce się (i boi) zajrzeć. Osobne i ogromne podziękowania dla operatora — po prostu świetna robota! Obraz w filmie jest oszałamiający: dopracowany, mroczny, ale przy tym niezwykle piękny. Każdą klatkę można ustawić jako tapetę.
Dusza obrazu
Pierwsza część filmu to prawdziwy skarb. Nadaje ton całej narracji, ale jej głównym odkryciem jest pies. Ujęcia z czworonożnym towarzyszem są zaskakująco ciepłe, żywe i realistyczne. W zimnym i zniszczonym świecie to właśnie ta więź wydaje się prawdziwym, bijącym sercem obrazu. Te sceny ogląda się z zapartym tchem, wywołują silny emocjonalny rezonans.
Zespół aktorski: wyrazisty i precyzyjny
Na szczególną uwagę zasługuje obsada. Wszyscy aktorzy zagrali na sto procent — skład dobrano idealnie. W rolach głównych: Jacob Elordi, Margaret Qualley, Josh Brolin, Guy Pearce, Allison Janney i Benedict Wong
Każda postać została wyrazista, zapadająca w pamięć i żywa. Nie ma ani jednej roli przejściowej: nawet epizodyczne pojawienia zostawiają ślad. W filmie zagrali również Ewen Bremner, James Craze, Sam Spruell i inni utalentowani aktorzy
Chemia między bohaterami jest wręcz wyczuwalna, a sceny emocjonalne (zwłaszcza te związane z psem) wyglądają tak autentycznie, że zapiera dech w piersiach. To przypadek, gdy gra aktorska nie tylko uzupełnia wizualia, ale staje się ich równorzędną częścią.
Finał, który trzyma w napięciu
Wielu widzów może uznać środek filmu za zbyt medytacyjny, ale właśnie on jest potrzebny, aby finał zadziałał. Ostatnie pół godziny to czysta intryga, suspens i gęsta atmosfera. Film gwałtownie zmienia rejestr, zawiązuje akcję i trzyma w napięciu aż do napisów. To przypadek, gdy zakończenie nie tylko „dokańcza” historię, ale wywraca wszystko do góry nogami, pozostawiając silny posmak.
Dlaczego krytycy się mylili?
Oceny krytyków
Rotten Tomatoes: 39 %
Metacritic: 51/100
Większość recenzji opublikowanych tuż po premierze była powściągliwa lub negatywna.
Główne zarzuty krytyków
Film wyszedł monotonny i przewidywalny. Wielu zauważyło, że nie ma w nim niczego zasadniczo nowego dla gatunku postapo.
Mimo pięknych obrazów i doświadczenia Scotta, filmowi brakuje emocjonalnej siły. Scenariusz uznaje się za słaby punkt – historia nie chwyta tak, jak mogłaby.
Główny bohater (Jacob Elordi) części krytyków wydał się płytki i zbyt jednostajnie smutny. Opinie na temat gry aktorskiej są podzielone: niektórzy uważają, że Elordi „wyciągnął” film, inni – że materiał nie pozwolił mu się rozwinąć.
Podobne uwagi dotyczą Josha Brolina i Margaret Qualley.
Niskie oceny od branżowych mediów najprawdopodobniej wynikają z wygórowanych oczekiwań. Krytycy zapewne spodziewali się po Scotcie dynamicznej akcji lub prostego blockbustera.
Nam wszystkiego wystarczyło! Film ma swój styl. Zrealizowany profesjonalnie. Ogląda się jednym tchem. „Gwiazdozbiór psa” to kino do zanurzenia się. To autorska, wizualna i psychologiczna podróż, w której najważniejsze są nie strzelaniny, ale stan bohatera i jego więź ze światem (i psem).
Werdykt
„Gwiazdozbiór psa” to solidny, stylowy i emocjonalny film, który nie zasługuje na miażdżące recenzje. Jeśli lubisz nietypowe postapo, cenisz piękną pracę kamery i nie boisz się powolnego, ale pewnego budowania napięcia – to kino dla ciebie.
Ocena końcowa od Gaya: 7.9/10.
Stanowcze zalecenie obejrzenia w ciemnej sali z dobrym dźwiękiem. Daj temu filmowi szansę, a nie zawiedzie cię.
