Begin november 2026 ontstond op de zon een ongewone combinatie van gebeurtenissen, die meteen de aandacht trok van specialisten in ruimteweer. Eerst verscheen een van de grootste coronale gaten van het jaar in het gezichtsveld — een gebied met verlaagde dichtheid en temperatuur in de zonnecorona met een diameter van ongeveer een miljoen kilometer. Dergelijke structuren stoten versnelde plasmastromen de ruimte in. Volgens berekeningen zou de aarde in de nacht van 6 op 7 november UTC in deze stroom terechtkomen en er enkele dagen in blijven.
Al op 5 november vond vanuit de zonnevlekkengroep 4566, die zich niet ver van het centrum van de zonschijf bevindt, een vlam van klasse M3,6 plaats. Dit was de sterkste gebeurtenis sinds begin oktober. De groep had een betrekkelijk bescheiden oppervlak, maar een magnetische configuratie van het hoogste complexiteitsniveau — beta-gamma-delta. Zulke velden zijn in staat aanzienlijke energie op te slaan.
Op 6 november merkten waarnemers op dat het grote coronale gat weldra geoeffectief zou worden. Er werd een aankomst van snelle zonnewind verwacht en zwakke of matige geomagnetische verstoringen van niveau G1–G2. Tegelijkertijd begon de vlamactiviteit toe te nemen.
Op 7 november werd het beeld duidelijker. De aarde kwam in een stroom van hoogenergetische zonnewind met een snelheid van meer dan 650 km/s. Het Nationale Centrum voor Ruimteweervoorspelling van NOAA gaf een waarschuwing uit: van 19:35 UTC op 7 november tot 21:00 UTC op 8 november werd een Kp-index van 5 verwacht, wat overeenkomt met een kleine geomagnetische storm G1. Op dezelfde dag produceerde groep 4566 een reeks vlammen van de M-klasse, waaronder de gebeurtenissen M1,2, M1,4 en M1,9. Volgens gegevens van het Laboratorium voor Zonneastronomie van IKI RAN werden op de dag van 7 november (Moskou-tijd) officieel 29 vlammen op de zon geregistreerd — allemaal uit één enkele groep 4566. Dit evenaarde het record van de 21e eeuw, dat eerder slechts was bereikt op 5 mei 2022 en op 10 december 2024. De grens van 30 vlammen per dag heeft de zon in de huidige eeuw tot nu toe niet overschreden.
Op 8 november overschreed de snelheid van de zonnewind 750 km/s. Gedurende ongeveer zes uur werd een kleine geomagnetische storm G1 waargenomen. De grote zonnevlek van groep 4566 stond bijna precies tegenover de aarde. In de afgelopen dagen bereikte het aantal M-vlammen uit dit gebied zes. NOAA schatte de kans op een vlam van de X-klasse op 8 november op 20 procent, maar het karakter van de „knetterende” activiteit wees volgens sommige waarnemers op hogere kansen. De groep bleef groeien en behield een complexe magnetische structuur.
De gebeurtenissen ontwikkelden zich geleidelijk: eerst zette het grote coronale gat de achtergrond van versnelde zonnewind, vervolgens werd tegen die achtergrond één actief gebied actief, dat in zijn eentje een recordaantal vlammen per dag produceerde. Tot dusver werden uitstoten van coronale massa die sterkere verstoringen kunnen veroorzaken, niet op significante schaal vastgesteld. De geomagnetische effecten bleven op het niveau G1, wat zich gewoonlijk uit in poollicht op hoge breedtegraden en zwakke schommelingen in energiesystemen.
Tegen 9 november beïnvloedde de stroom uit het coronale gat nog steeds de nabije aardse ruimte, en groep 4566 bleef in het centrum van de schijf. De zonneactiviteit, die uit een periode van relatieve rust was gekomen, toonde hoe snel één complexe zonnevlekkengroep het beeld van het ruimteweer kan veranderen. De verdere ontwikkeling zal ervan afhangen of gebied 4566 zijn magnetische complexiteit behoudt en erin slaagt krachtigere vlammen te produceren terwijl het zich in een gunstige positie ten opzichte van de aarde bevindt.
