Na początku listopada 2026 roku na Słońcu ułożyła się niezwykła kombinacja zdarzeń, która od razu przyciągnęła uwagę specjalistów od pogody kosmicznej. Najpierw w polu widzenia pojawiła się jedna z największych dziur koronalnych roku — obszar obniżonej gęstości i temperatury w koronie słonecznej o średnicy około miliona kilometrów. Takie struktury wypuszczają w kosmos przyspieszone strumienie plazmy. Według obliczeń Ziemia miała wejść w ten strumień w nocy z 6 na 7 listopada czasu UTC i pozostawać w nim przez kilka dób.
Już 5 listopada z grupy plam 4566, położonej niedaleko środka tarczy słonecznej, nastąpił rozbłysk klasy M3,6. Było to najsilniejsze zdarzenie od początku października. Grupa miała stosunkowo niewielką powierzchnię, ale konfigurację magnetyczną najwyższego stopnia złożoności — beta-gamma-delta. Takie pola potrafią gromadzić znaczną energię.
6 listopada obserwatorzy zauważali, że duża dziura koronalna lada chwila stanie się geoefektywna. Oczekiwano nadejścia szybkiego wiatru słonecznego oraz słabych lub umiarkowanych zaburzeń geomagnetycznych poziomu G1–G2. Równolegle aktywność rozbłyskowa zaczęła rosnąć.
7 listopada obraz się wyjaśnił. Ziemia weszła w strumień wysokoprędkościowego wiatru słonecznego o prędkości powyżej 650 km/s. Narodowe Centrum Prognozowania Pogody Kosmicznej NOAA wydało ostrzeżenie: od 19:35 UTC 7 listopada do 21:00 UTC 8 listopada oczekiwano indeksu Kp=5, co odpowiada małej burzy geomagnetycznej G1. Tego samego dnia grupa 4566 wydała serię rozbłysków klasy M, w tym zdarzenia M1,2, M1,4 i M1,9. Według danych Laboratorium Astronomii Słonecznej IKI RAN w ciągu doby 7 listopada (czasu moskiewskiego) na Słońcu oficjalnie zarejestrowano 29 rozbłysków — wszystkie z jednej jedynej grupy 4566. Powtórzyło to rekord XXI wieku, osiągany wcześniej tylko 5 maja 2022 roku i 10 grudnia 2024 roku. Progu 30 rozbłysków na dobę Słońce w obecnym stuleciu jak dotąd nie przekroczyło.
8 listopada prędkość wiatru słonecznego przekroczyła 750 km/s. Przez około sześć godzin obserwowano małą burzę geomagnetyczną G1. Duża plama z grupy 4566 znalazła się niemal dokładnie naprzeciwko Ziemi. W ostatnich dniach liczba rozbłysków M z tego obszaru osiągnęła sześć. NOAA oceniało prawdopodobieństwo rozbłysku klasy X na 8 listopada na 20 procent, jednak charakter „trzaskającej” aktywności, zdaniem części obserwatorów, wskazywał na wyższe szanse. Grupa nadal rosła i zachowywała złożoną strukturę magnetyczną.
Zdarzenia rozwijały się kolejno: najpierw duża dziura koronalna ustawiła tło w postaci przyspieszonego wiatru słonecznego, następnie na tym tle zaktywizował się jeden aktywny obszar, który w pojedynkę wydał rekordową dobową liczbę rozbłysków. Jak dotąd nie zarejestrowano w znaczącej skali wyrzutów masy koronalnej zdolnych wywołać silniejsze zaburzenia. Skutki geomagnetyczne pozostawały na poziomie G1, co zwykle objawia się zorzami polarnymi na wysokich szerokościach i słabymi wahaniami w systemach energetycznych.
Do 9 listopada strumień z dziury koronalnej wciąż oddziaływał na przestrzeń okołoziewską, a grupa 4566 pozostawała w centrum tarczy. Aktywność słoneczna, która wyszła z okresu względnego wyciszenia, pokazała, jak szybko jedna złożona grupa plam może zmienić obraz pogody kosmicznej. Dalszy rozwój będzie zależał od tego, czy obszar 4566 zachowa swoją złożoność magnetyczną i czy zdąży wyprodukować silniejsze rozbłyski, dopóki znajduje się w korzystnym położeniu względem Ziemi.