W rozrzedzonej przestrzeni między Słońcem a Marsem niewidzialne nici magnetyczne nagle pękają i ulegają przegrupowaniu, wyrzucając strumienie plazmy z prędkością setek kilometrów na sekundę. To właśnie takie zjawiska udało się po raz pierwszy zarejestrować bezpośrednio za pomocą sondy MAVEN.
Rekoneksja magnetyczna to proces, w którym przeciwnie skierowane linie pola magnetycznego gwałtownie się łączą i zmieniają swoją strukturę, uwalniając przy tym zgromadzoną energię. W wietrze słonecznym, przenikanym przez cienkie warstwy prądowe, mechanizm ten występuje powszechnie, jednak dotychczas brakowało bezpośrednich dowodów na jego działanie w okolicach orbity Marsa. Naukowcy z Uniwersytetu Bostońskiego wraz ze współpracownikami wykorzystali dane z magnetometru oraz analizatorów jonów (SWIA) i elektronów (SWEA) znajdujących się na pokładzie MAVEN, aby zidentyfikować klasyczne oznaki rekoneksji według modelu Petscheka: bifurkację pola magnetycznego i alfvénowskie wypływy plazmy.
Zaobserwowane obszary wypływu okazały się mieć dużą skalę – były znacznie grubsze niż typowe warstwy prądowe wiatru słonecznego w pobliżu Marsa. Sugeruje to, że rekoneksja nie tylko zachodzi wewnątrz warstwy, ale aktywnie ją rozszerza, sprzyjając powstawaniu turbulencji i wielkoskalowej ewolucji wiatru słonecznego. Zdarzenia te odnotowano w przypadkowych warstwach prądowych, a nie tylko w głównej heliosferycznej warstwie prądowej, co podkreśla uniwersalność tego procesu w różnych odległościach heliocentrycznych.
Dla Marsa, który jest pozbawiony globalnego pola magnetycznego i posiada jedynie indukowaną magnetosferę, takie obserwacje są szczególnie cenne. Wcześniej sądzono, że większość warstw prądowych w pobliżu planety nie ulega rekoneksji; obecnie stało się jasne, że proces ten może istotnie wpływać na strukturę indukowanej magnetosfery oraz transfer energii z wiatru słonecznego do atmosfery. Analogia jest tu prosta: można to sobie wyobrazić jak nagłe pękanie i splatanie się gałęzi w starym ogrodzie – energia uwięziona w napiętych konarach błyskawicznie zamienia się w ruch liści i podmuch wiatru.
Praca opiera się na precyzyjnych pomiarach w układzie współrzędnych MSO oraz lokalnym układzie LMN, wyznaczonym metodą minimalnej wariancji. Uzyskane sygnatury odpowiadają rekoneksji typu Petscheka i są zgodne z wcześniejszymi obserwacjami poczynionymi w pobliżu Ziemi oraz bliżej Słońca. Jednocześnie skala wypływów pozwala przypuszczać, że proces ten może wpływać na razvoj turbulencji w całej heliosferze.
Tym samym rekoneksja magnetyczna jawi się nie jako rzadkie zjawisko, lecz jako fundamentalny regulator dynamiki Słońca, działający od samej korony aż po krańce Układu Słonecznego.
