Güneş ile Mars arasındaki uçsuz bucaksız boşlukta, görünmez manyetik iplikçikler aniden kopup yeniden birleşerek plazma akıntılarını saniyede yüzlerce kilometrelik hızlarla uzaya fırlatıyor. MAVEN uzay aracı, bu tür doğa olaylarını ilk kez doğrudan kaydetmeyi başardı.
Manyetik yeniden bağlanma; zıt yönlü manyetik alan çizgilerinin birbiri üzerine "çökerek" yeniden kenetlenmesi ve bu esnada biriken enerjiyi açığa çıkarması sürecidir. İnce akım tabakalarıyla örülü güneş rüzgarında bu mekanizma her yerde işlese de, Mars yörüngesinde çalıştığına dair şimdiye kadar doğrudan bir kanıt bulunmuyordu. Boston Üniversitesi'nden araştırmacılar ve meslektaşları; Petschek modeline uygun manyetik alan çatallanması ve Alfvénik plazma akışları gibi klasik yeniden bağlanma belirtilerini saptamak için MAVEN üzerindeki manyetometre, SWIA iyon analizörü ve SWEA elektron analizörü verilerinden yararlandılar.
Gözlemlenen plazma çıkış bölgelerinin, Mars civarındaki güneş rüzgarının tipik akım tabakalarından çok daha kalın ve geniş ölçekli olduğu anlaşıldı. Bu durum, yeniden bağlanmanın sadece tabaka içinde gerçekleşmekle kalmadığını, aynı zamanda tabakayı aktif olarak genişleterek türbülansın gelişmesine ve güneş rüzgarının büyük ölçekli evrimine katkıda bulunduğunu gösteriyor. Bu olayların sadece devasa heliosferik akım tabakasında değil, rastgele akım tabakalarında da kaydedilmesi, sürecin farklı günmerkezli uzaklıklarda evrensel bir nitelik taşıdığını vurguluyor.
Küresel bir manyetik alandan yoksun olan ve yalnızca indüklenmiş bir manyetosfere sahip Mars için bu gözlemler ayrı bir önem taşıyor. Daha önce gezegen yakınındaki çoğu akım tabakasının yeniden bağlanmadığı düşünülürken; artık bu sürecin, indüklenmiş manyetosferin yapısını ve güneş rüzgarından atmosfere enerji aktarımını önemli ölçüde etkileyebileceği anlaşıldı. Buradaki benzetme oldukça basittir: Yaşlı bir bahçede ağaç dallarının aniden kırılıp birbirine dolandığını hayal edin; gergin gövdelerde saklı olan enerji, bir anda yaprakların hareketine ve bir hava akımına dönüşür.
Çalışma, MSO koordinat sistemi ile minimum varyans yöntemiyle oluşturulan yerel LMN sistemindeki yüksek hassasiyetli ölçümlere dayanıyor. Elde edilen veriler Petschek tipi yeniden bağlanma imzalarıyla örtüşüyor ve Dünya çevresinde ya da Güneş'e daha yakın bölgelerde yapılan önceki gözlemlerle uyum sergiliyor. Aynı zamanda, plazma akışlarının ölçeği, bu sürecin genel olarak heliosferdeki türbülans gelişimi üzerinde etkili olabileceğini düşündürüyor.
Sonuç olarak manyetik yeniden bağlanma, nadir görülen bir olay değil; güneş koronundan güneş sisteminin en uç noktalarına kadar uzanan, güneş dinamiğinin temel bir düzenleyicisi olarak karşımıza çıkıyor.
