Wanneer twee sterrenstelsels elkaar naderen, ontmoeten hun centrale zwarte gaten elkaar niet zomaar — ze beginnen aan een dans die uiteindelijk leidt tot het ontstaan van een waar monster. De massa van zo'n object kan miljarden zonnen overstijgen, en juist deze fusies zorgen voor de krachtigste groei, en niet het geleidelijk opslokken van gas.
Astronomen hebben opgemerkt dat de zwaarste superzware zwarte gaten bijna altijd te vinden zijn in sterrenstelsels die sporen vertonen van recente botsingen. Bij de nadering van de stelsels komen hun kernen steeds dichter bij elkaar, verliezen ze snelheid en smelten ze uiteindelijk samen. Elke gebeurtenis van dit type voegt in één klap een enorme massa toe aan het geheel, in plaats van de groei over miljarden jaren uit te smeren.
Stel je twee enorme kolken in het water voor: wanneer die samenkomen, wordt de resulterende draaikolk dieper en breder dan de oorspronkelijke twee afzonderlijk. Iets dergelijks gebeurt met zwarte gaten — hun zwaartekrachtkolken verenigen zich en stoten daarbij krachtige energiestralen uit die wij waarnemen als quasars.
Deze ontdekking werpt een nieuw licht op de zaak: voorheen dacht men dat de rustige absorptie van omringend gas de belangrijkste rol speelde. Inmiddels is duidelijk dat een snelle gewichtstoename juist plaatsvindt tijdens ontmoetingen tussen sterrenstelsels. Dergelijke gebeurtenissen kwamen vaak voor in het vroege universum, toen sterrenstelsels zich nog maar net begonnen te vormen tot grote clusters.
Inzicht in dit mechanisme helpt om nauwkeuriger te voorspellen waar we de krachtigste bronnen van zwaartekrachtgolven moeten zoeken en hoe de eerste giganten van de kosmos zijn geëvolueerd. De allergrootste zwarte gaten zijn niet het resultaat van een stille opbouw, maar een rechtstreeks gevolg van kosmische botsingen.
