İki galaksi birbirine yaklaştığında, merkezlerindeki kara delikler sadece karşı karşıya gelmekle kalmayıp, sonunda gerçek bir devin doğacağı kozmik bir dansa tutuşurlar. Kütlesi milyarlarca güneşe eşdeğer olabilen bu nesnelerin gelişimindeki asıl ivmeyi, gazın yavaş yavaş yutulmasından ziyade bu devasa birleşmeler sağlar.
Gökbilimciler, en ağır süper kütleli kara deliklerin neredeyse her zaman yakın tarihte gerçekleşmiş çarpışma izleri barındıran galaksilerde yer aldığını tespit ettiler. Galaksiler birbirine sokuldukça çekirdekleri de yakınlaşır, ivme kaybeder ve nihayetinde tek bir yapı haline gelir. Bu tür her birleşme, büyüme sürecini milyarlarca yıla yaymak yerine toplam kütleye bir kerede devasa bir boyut kazandırır.
Sudaki iki devasa girdabı hayal edin: Bunlar birleştiğinde ortaya çıkan ana girdap, daha önceki hallerinden çok daha derin ve geniş olur. Aynı durum kara delikler için de geçerlidir; kütleçekimsel "girdapları" birleşirken çevreye kuasar olarak gözlemlediğimiz muazzam enerji akımları yayarlar.
Bu keşif mevcut bilimsel anlayışı kökten değiştiriyor; zira daha önce asıl gelişimin çevre gazın sakin bir şekilde yutulmasıyla gerçekleştiği düşünülüyordu. Artık kütledeki asıl sıçramanın tam da galaktik buluşmalar sırasında meydana geldiği netlik kazanmış durumda. Bu tür etkileşimler, galaksilerin henüz büyük kümeler oluşturmaya başladığı evrenin erken dönemlerinde çok daha sık yaşanıyordu.
Bu mekanizmanın kavranması, en güçlü kütleçekim dalgası kaynaklarının nerede aranacağı ve uzayın ilk devlerinin nasıl evrimleştiği konusunda daha kesin öngörülerde bulunmamızı sağlıyor. Özetle, en devasa kara delikler sessiz bir birikimin değil, doğrudan şiddetli kozmik çarpışmaların bir ürünüdür.
