In Taipei vond de veertiende Asia for Animals-conferentie plaats, waar experts uit verschillende landen bijeenkwamen om de toekomst van walvissen en dolfijnen te bespreken. De nadruk lag vooral op hoe deze dieren de wereld waarnemen en waarom gevangenschap hun complexe leven verwoest.
Dave Neale van Animals Asia vertelde dat dolfijnen hun soortgenoten zelfs na twintig jaar nog herkennen aan hun unieke fluitjes. Beluga's vormen ware 'crèches', waar verschillende volwassen vrouwtjes om de beurt de jongen voeden en beschermen. Orka's geven jachttechnieken door aan jongere generaties, wat men gerust cultureel erfgoed kan noemen.
In het wild leggen deze dieren tientallen kilometers per dag af, duiken ze honderden meters diep en leven ze in stabiele familiegroepen. In de bassins van aquaria krimpt de ruimte tienduizenden malen, worden sociale banden verbroken en wordt natuurlijk gedrag vervangen door het wachten op voedsel van mensen.
Gegevens tonen aan dat beluga's in gevangenschap bijna de helft korter leven dan in het wild. Constante stress leidt tot gebitsproblemen, zweren en een verminderde weerstand. Onderzoek legt gevallen van agressie binnen groepen vast, veroorzaakt door overbevolking en instabiliteit.
Na de release van de film 'Blackfish' ontstond er een wereldwijde beweging tegen shows met zeezoogdieren. Verschillende landen hebben beperkingen ingevoerd en dierentuinen verliezen bezoekers. Tegelijkertijd verschijnen er projecten met mechanische kopieën, maar die veranderen niets aan de kern: de houding van de mens ten opzichte van levende wezens als entertainment.
Deelnemers aan de conferentie benadrukten dat wetenschappelijke feiten over de intelligentie en emoties van walvisachtigen de basis moeten vormen voor besluitvorming. Ze in de oceaan laten betekent hun recht op een volwaardig leven erkennen, en niet enkel het verbieden van kooien.
Begrijpen hoe walvissen en dolfijnen de wereld waarnemen, helpt inzien dat hun plek in de open zee is, waar ze zichzelf kunnen blijven.
