In Florida speelt zich een verhaal af dat klinkt als het begin van een zeer vreemd arbeidscontract.
Een visser begon op te merken dat verscheidene dolfijnen hem regelmatig 's nachts komen opzoeken en feitelijk aan het vissen deelnemen.
Dat wil zeggen: de man gaat alleen de zee op.
En daar staat het team al klaar:
— Goedenavond. Wij zijn van de maritieme afdeling. Waar is de vis?
En het meest interessante is dat dit geen toevallig voorval is. De dolfijnen komen steeds weer terug, werken naast dezelfde man en lijken te begrijpen wat hij precies doet.
Voor onderzoekers is dit bijzonder merkwaardig, omdat zulke blijvende samenwerking tussen mens en dolfijn in de Verenigde Staten vrijwel niet gedocumenteerd is.
Het wordt bijna een volwaardige ploeg:
de visser is verantwoordelijk voor het vistuig,
de dolfijnen voor de verkenning,
de oceaan voor de grondstof.
Er rest alleen nog hun bedrijfs-T-shirts te laten maken.
Het grappigste aan dit verhaal is waarschijnlijk dat de dolfijnen blijkbaar helemaal geen uitnodiging afwachten.
Stelt u zich voor:
de man denkt 's avonds:
— Vandaag ga ik rustig alleen vissen.
Hij gaat de zee op.
En daar:
— Eindelijk. We wachten al tien minuten op je.
En ergens op dat moment wordt het duidelijk: dit is allang geen visser met dolfijnen meer.
Dit is een klein familiebedrijf. 😄
En als het zo doorgaat, is binnenkort een van de dolfijnen verantwoordelijk voor de logistiek, de tweede voor het opsporen van scholen, en zegt de derde:
— Sorry, ik werk vandaag op afstand.
