In februari 2026 ondertekende de president een wet die digitale valuta officieel gelijkstelde aan eigendom, maar uitsluitend voor strafrechtelijke doeleinden. Sinds 3 maart is deze regelgeving van kracht: rechercheurs kunnen nu Bitcoins en Ethers in beslag nemen, net zoals dat bij woningen en auto's gebeurt. De paradox is dat wat voorheen als 'geld zonder eigenaar' werd beschouwd, plotseling een status heeft gekregen die de staat zowel kan beschermen als opeisen.
Tot op dat moment bevond cryptovaluta in Rusland zich in een grijs gebied. Men kon het minen en bezitten, maar bij echtscheidingen, faillissementen of strafzaken weigerden rechters de activa vaak te erkennen. Nu is die situatie veranderd. Federale wet nr. 38-FZ heeft wijzigingen aangebracht in artikel 104.1 van het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering van de Russische Federatie: digitale middelen zijn nu eigendom geworden dat kan worden geconfisqueerd, in beslag genomen en overgedragen naar een officieel overheidsadres. De procedure vereist de tussenkomst van een specialist en het verzegelen van de gegevensdrager — technische details die voorheen ontbraken.
Achter deze stap gaan duidelijke belangen schuil. De staat krijgt hiermee een instrument in handen om witwassen en corruptie te bestrijden, en tegelijkertijd de mogelijkheid om schulden en belastingen te innen. Tegelijkertijd genieten bezitters van activa voor het eerst juridische bescherming: het Constitutionele Hof bevestigde in januari al dat eigendomsrechten op cryptovaluta beschermd moeten worden. Dit betekent dat activa voortaan verdeeld kunnen worden bij een scheiding, nagelaten kunnen worden en meegerekend worden bij een faillissement — al wordt het ook lastiger om ze verborgen te houden.
Stel je een doorsnee gezin uit de regio Moskou voor: de man hield een deel van zijn spaargeld in Bitcoin, terwijl zijn vrouw daar niets van wist. Voorheen konden deze munten bij een boedelverdeling simpelweg uit de berekeningen 'verdwijnen'. Nu zal de rechter rekenschap eisen en kan de echtgenote aanspraak maken op haar aandeel. De vergelijking is simpel: het wilde woud is veranderd in een omheind perceel — de bomen zijn hetzelfde gebleven, maar het hek staat er nu en de eigenaar is bekend.
Voor de gemiddelde belegger zijn de gevolgen tweeledig. Enerzijds vereenvoudigt de legale status de interactie met banken en notarissen. Anderzijds neemt de kans op belastingcontroles en blokkades toe. Er wordt al gesproken over wetswijzigingen die de Centrale Bank van Rusland in staat stellen om de cryptohandel te reguleren en eisen te stellen aan beurzen. Aankopen via buitenlandse platforms met Russische betaalkaarten zouden wel eens problematisch kunnen worden.
De belangrijkste vraag is nu niet langer 'of men crypto mag bezitten', maar 'hoe men het correct moet verantwoorden'. Degenen die digitale activa al langer zagen als een manier om te diversifiëren, hebben nu extra bescherming gekregen. Degenen die hoopten op volledige anonimiteit, lopen nu een extra risico. Uiteindelijk heeft de staat cryptovaluta niet verboden, maar simpelweg geregistreerd — net zoals dat eerder gebeurde met vreemdevalutarekeningen en buitenlands vastgoed.
