Het elektriciteitsverbruik in Bitcoin mining is in anderhalf jaar tijd met 38% gestegen tot 190 TWh op jaarbasis. Daarbij heeft hydro-energie voor het eerst aardgas ingehaald en is het de belangrijkste energiebron voor het net geworden. Het cijfer lijkt droog, maar erachter schuilt een simpel economisch feit: miners zoeken, net als elk ander bedrijf, de goedkoopste en meest stabiele energie, niet een abstracte „groenheid”.
Volgens voorlopige gegevens van het Cambridge Centre for Alternative Finance heeft het aandeel koolstofarme bronnen in de energiemix van miners 59,4% bereikt. Waterkrachtcentrales, met name in Ethiopië en andere regio's met een overschot aan goedkoop water, hebben gas verdrongen. De CO₂-uitstoot is daarbij „slechts” met 20% gestegen tot 48 miljoen ton. De groei van het verbruik loopt voor op de groei van de vervuiling juist omdat de structuur van de bronnen verandert ten gunste van schonere energie.
Voor een investeerder in cryptocurrency of aandelen van mijnbouwbedrijven is dit meer dan statistiek. Goedkope waterkracht heeft directe invloed op de winstgevendheid van de winning. Wanneer elektriciteit minder kost, groeit de hashrate sneller en daalt de kostprijs van één Bitcoin. Degenen die voorheen mining-farms kochten in regio's met dure gas, verliezen het nu van degenen die erin geslaagd zijn zich bij de dammen te vestigen.
Het is interessant dat slechts 10% van de ondervraagde miners een deel van de capaciteit al heeft omgeleid naar AI-berekeningen. De rest kijkt er voorlopig alleen naar. De reden is simpel: Bitcoin mining kan snel worden uitgeschakeld bij een piek in de elektriciteitsprijzen, terwijl datacenters voor kunstmatige intelligentie 24/7 stabiliteit en dure infrastructuur vereisen. Flexibiliteit blijft het belangrijkste concurrentievoordeel van crypto-miners.
De emissies stijgen nog steeds omdat het totale verbruik toeneemt. Zelfs met een schonere mix zijn de absolute cijfers hoger. Dit is een klassiek voorbeeld waarbij relatieve „groenheid” de absolute groei van de belasting op het energiesysteem niet opheft. Investeerders moeten zich realiseren: regulatorische risico's en reputatieschade verdwijnen niet, zelfs als waterkracht de eerste plaats inneemt.
Uiteindelijk lijkt Bitcoin mining steeds meer op een gewone energie-intensieve business, waarbij degene wint die de kosten per kilowattuur beter beheert. Voor de particuliere belegger is dit een signaal: houd niet alleen de muntenprijs in de gaten, maar ook de geografie en de energiebronnen van de bedrijven waarin hij investeert. Goedkoop water geeft vandaag een voordeel, maar morgen kunnen de spelregels veranderen.
