In een wereld waar geld economieën moet verbinden in plaats van scheiden, klinkt de waarschuwing van de Bank voor Internationale Betalingen (BIS) als een alarmbel. Volgens het rapport dreigt de stablecoin-markt, met een omvang van ongeveer 316 miljard dollar, het wereldwijde monetaire systeem te fragmenteren en de controle van soevereine staten over hun eigen valuta te verzwakken.
Stablecoins die gekoppeld zijn aan fiduciaire valuta beloven stabiliteit en snelle transacties. De BIS merkt echter op dat ze niet voldoen aan cruciale criteria: eenheid (singleness), elasticiteit en integriteit. In tegenstelling tot banktegoeden beschikken deze tokens niet over een institutionele buffer die bestand is tegen een massale uitstroom van middelen. De verschuiving van deposito's naar private digitale activa kan de financiering van banken verminderen en de kredietverlening aan de reële economie beperken.
Dit probleem is met name nijpend voor ontwikkelingslanden. Dollar-stablecoins, die 98% van de markt beslaan, dragen bij aan een "digitale dollarisering". Inwoners van deze landen omzeilen eenvoudig kapitaalrestricties door hun spaargeld in buitenlandse tokens aan te houden. Dit ondermijnt de monetaire soevereiniteit: centrale banken verliezen hun invloed op rentetarieven en wisselkoersen, terwijl kapitaalstromen vluchtiger worden.
De belangen zijn hier overduidelijk. Private uitgevers van stablecoins streven naar schaalvergroting en winst door programmeerbaarheid en pseudonimiteit aan te bieden. Toezichthouders en banken verdedigen daarentegen het tweeledige systeem, waarbij de centrale bank fungeert als het anker van vertrouwen. De BIS pleit voor een versnelde tokenisering van reserves van centrale en commerciële banken om de eenheid van geld in het digitale tijdperk te waarborgen.
Stel u een gewoon gezin in Argentinië of Nigeria voor: in plaats van hun spaargeld in de lokale valuta aan te houden, zetten ze hun geld met een paar klikken om in een dollar-stablecoin. Dat is handig, maar als velen hetzelfde doen, verliest de lokale bank haar deposito's, worden leningen duurder en raakt de economie afhankelijk van besluiten van overzeese platforms. Dit is niet louter een technologische verschuiving — het is een herverdeling van de macht over geld.
De geschiedenis leert ons dat geld het beste werkt wanneer het een eenheid vormt en voorspelbaar is. Fragmentatie over tientallen blockchains en tokens brengt nieuwe risico's met zich mee — van operationele storingen tot problemen met de inwisselbaarheid. De BIS stelt voor om innovatie niet te verbieden, maar deze te integreren in een gereguleerde infrastructuur waar getokeniseerde deposito's en reserves van de centrale bank de betrouwbaarheid garanderen.
Uiteindelijk ligt de keuze bij ons: laten we toe dat private tokens de grenzen van het monetaire systeem vervagen, of zetten we technologie in om het vertrouwen in het geld dat we dagelijks gebruiken te versterken?
