In experimenten zorgden zwakke elektromagnetische velden er onverwacht voor dat muizencellen terugkeerden naar een jongere staat, zonder dat er direct in het DNA werd ingegrepen.
Uit het onderzoek, gepubliceerd in Cell, blijkt dat deze velden een gedeeltelijke herprogrammering activeren die vergelijkbaar is met de werking van Yamanaka-factoren, waardoor de levensduur van de dieren met enkele maanden wordt verlengd.
De kernvraag is hoe stabiel dit effect is en of de voordelen losgekoppeld kunnen worden van mogelijke bijwerkingen in de genexpressie.
De achtergrond van dit onderzoek gaat terug naar studies over de epigenetische controle van veroudering: al in de jaren 2010 werd duidelijk dat veroudering grotendeels niet door mutaties wordt bepaald, maar door de toestand van het chromatine en de DNA-methylering.
In deze nieuwe studie pasten wetenschappers laagfrequente velden toe op zowel celculturen als levende muizen, waarbij ze een afname van cellulaire verouderingskenmerken en een verbeterde weefselregeneratie vaststelden.
Een vergelijking met genetische herprogrammeringsmethoden brengt een belangrijk voordeel aan het licht: de velden werken niet-invasief en omkeerbaar, al blijven de gegevens over veiligheid op de lange termijn beperkt en is herhaling in onafhankelijke laboratoria noodzakelijk.
Stel je een radio voor die niet van zender verandert, maar waarbij de afstemknop net wat nauwkeuriger wordt bijgesteld — het signaal blijft hetzelfde, maar de ruis verdwijnt en de melodie klinkt zuiverder; dat is vermoedelijk hoe deze velden de epigenetische 'ruis' in cellen beïnvloeden.
Mocht dit mechanisme worden bevestigd, dan opent dit de weg naar technologieën die veroudering benaderen als een informatieproces in plaats van enkel een opeenhoping van schade.
