Vele honden- en kattenbezitters dromen ervan om te weten wat hun huisdieren denken wanneer ze naar een lege voerbak staren of tegen een gesloten deur blaffen. In China hebben ze besloten om dit verlangen om te zetten in een commercieel product. De startup Meng Xiaoyi uit Hangzhou heeft de miniatuurhalsband PettiChat op de markt gebracht, die belooft geblaf en gemiauw te vertalen naar tekstberichten op een smartphonescherm. Tijdens de voorverkoopperiode in mei schaften ruim tienduizend mensen het apparaatje van 799 yuan (zo'n 118 dollar) al aan. Is de technologie nu werkelijk in staat tot een dialoog tussen soorten, of hebben we hier simpelweg te maken met een duur digitaal speeltje?
Het apparaatje zelf weegt slechts 27 gram. De halsband registreert de geluiden van het dier en volgt de lichaamshouding via ingebouwde versnellingsmeters. Vervolgens worden deze gegevens naar de cloud verzonden, waar het taalmodel Qwen van Alibaba Cloud de analyse uitvoert. De ontwikkelaars stellen dat het systeem is getraind op een database van anderhalf miljoen audio-opnamen en in staat is om twintig verschillende emotionele toestanden te herkennen met een nauwkeurigheid van 94,6%. De app genereert binnen een seconde kant-en-klare zinnen zoals "ik wil spelen" of "ik ben bang".
De wetenschappelijke wereld reageert echter sceptisch op dergelijke cijfers. Biologen en experts in diergedrag benadrukken dat vocalisatie slechts een klein onderdeel is van de communicatie tussen dieren. Honden en katten communiceren via de context, geur, mimiek en de stand van de staart. Eenzelfde geluid kan in verschillende omstandigheden iets totaal anders betekenen. In een dagelijkse thuisomgeving, met de herrie van televisies en stofzuigers, neemt de nauwkeurigheid van de algoritmen onvermijdelijk af. Op vakfora is de gadget inmiddels al spottend bestempeld als een "IQ-test voor mensen".
Niettemin wijst de opkomst van PettiChat op een belangrijke koers in de technologische ontwikkeling. De integratie van grote taalmodellen met bewegingssensoren zou in de toekomst de kwaliteit van veterinaire zorg kunnen verbeteren. Hoewel kunstmatige intelligentie de exacte gedachten van een hond nog niet kan vertalen, kan het wel verborgen patronen van stress of pijn signaleren die voor het menselijk oog onzichtbaar blijven. Dit is een stap naar de ontwikkeling van sensitievere gezondheidsmonitoringsystemen, waarbij het neurale netwerk niet optreedt als vertaler, maar als een alerte assistent.
