Bir asırdan uzun bir süre önce Albert Einstein, genel görelilik teorisini evrenin yapısına uyguladı. 1917 yılında, o dönemde statik olduğu düşünülen evreni tanımlamak için denklemlerine, Yunan harfi lambda ile gösterilen kozmolojik sabiti ekledi.
Bu ekleme işe yaradı: sabit, maddenin kütleçekimsel çekimine karşı koyan bir etki yaratıyordu. Ancak kısa süre sonra Edwin Hubble evrenin genişlediğini keşfetti ve Alexander Friedmann, Einstein'ın denklemlerinin dinamik bir kozmolojiyi doğal bir şekilde tanımladığını gösterdi.
Einstein lambda'dan vazgeçti ve daha sonra onu dahil etmesini "en büyük hatası" olarak nitelendirdi. Sabit olmayan model, Büyük Patlama teorisinin temeli haline geldi.
1998 yılında iki astronom grubu, evrenin genişlemesinin yavaşlamadığını, aksine hızlandığını keşfetti. Gözlemlenen davranışı açıklamak için maddenin çok az olduğu ortaya çıktı ve en basit açıklama yeniden kozmolojik sabit oldu; bu kez karanlık enerji rolünde.
Böylece lambda'nın karanlık enerjiyi, CDM'nin ise soğuk karanlık maddeyi temsil ettiği ΛCDM modeli ortaya çıktı. Model, genel görelilik teorisi çerçevesinde az sayıda parametreye dayanır ve genişleme tarihini, kozmik mikrodalga arka plan ışımasını, baryon akustik salınımlarını, galaksilerin büyümesini ve büyük ölçekli yapıyı başarıyla tanımlar.
ΛCDM, bilimdeki en çok test edilmiş modellerden biri haline geldi. Yine de görünüşe göre nihai değil.
Hızlanmanın keşfi, Einstein'ın fikrini modern kozmolojinin merkezine geri getirdi, ancak karanlık enerjinin doğası ve mevcut dünya görüşünün olası sınırlamaları hakkında sorular bıraktı.
