Arsenal ilk golü yedi ve 55. dakikada geriden gelen taraf oldu, ancak sekiz dakika içinde maçın gidişatını tersine çevirdi. Bu, Brighton'daki çöküşün ardından alınan puanlardan fazlası — Mikel Arteta'nın takımının tam da baskının en yüksek olduğu anda devreye girmeyi bildiğinin işareti.
Daniel Farke yönetimindeki Leeds, ilk yarının tamamında ve ikinci yarının başında şampiyonları dizginledi. Konuk ekip sadece savunma yapmıyordu — pozisyonlar da yaratıyordu ve James Justin'in çabasıyla hak ederek öne geçti. Oyunları, Premier Lig'e döndükten sonra bile takımın üst düzey kulüplere zorluk çıkarabileceğini gösterdi.
Kırılma noktası Riccardo Calafiori'nin golünden sonra yaşandı. İtalyan, ortayı tamamladı ve sahada ve tribünlerdeki enerji anında değişti. Arsenal daha yüksekten pres yapmaya, topu daha hızlı dolaştırmaya ve genişliği kullanmaya başladı. İşte böyle anlarda iyi bir takım ile şampiyon bir takım arasındaki fark ortaya çıkar: ilk on birde değil, akış içinde yeniden yapılanma becerisinde.
Bruno Guimarães'in belirleyici golü takım çalışmasının ürünüydü. Oyuna sonradan giren Brezilyalı, Declan Rice'ın da yer aldığı kombinasyonu tamamladı. Bu tesadüfi bir vuruş değil — Arteta'nın orta sahaya tazelik ve liderlik katan zamanında yaptığı değişikliklerin sonucu. Guimarães, maçın kendisi için özel olduğunu itiraf etti: zorlu bir dönemin ardından «Emirates»teki ilk golü.
Bu galibiyet Arsenal'i puan tablosunda «Manchester City» ile aynı seviyeye getirdi, ancak en önemlisi takımın toparlanma becerisini kanıtladı. Leeds başı dik ayrıldı: favorilerden puan alabileceklerini gösterdiler. Arsenal içinse bu, şampiyonluğun sadece yetenekle değil, işler plana göre gitmediğinde gösterilen karakterle de korunduğunun hatırlatıcısı.
