Arsenal stracił pierwszą bramkę i w 55 minucie znalazł się w roli goniącego, ale w osiem minut odwrócił losy meczu. To nie tylko punkty po wpadce w Brighton — to sygnał, że drużyna Mikela Artety potrafi włączyć się dokładnie wtedy, gdy presja jest największa.
Leeds pod wodzą Daniela Farke przez całą pierwszą połowę i początek drugiej trzymał mistrzów w ryzach. Goście nie tylko się bronili — tworzyli sytuacje i zasłużenie wyszli na prowadzenie dzięki wysiłkowi Jamesa Justina. Ich gra pokazała, że nawet po powrocie do Premier League drużyna potrafi narzucić walkę czołowym klubom.
Przełom nastąpił po golu Riccardo Calafioriego. Włoch zamknął podanie i natychmiast zmieniła się energia na boisku i na trybunach. Arsenal zaczął pressować wyżej, szybciej rozgrywać piłkę i wykorzystywać szerokość. Właśnie w takich momentach ujawnia się różnica między dobrą a mistrzowską drużyną: nie w wyjściowym składzie, lecz w umiejętności przestawienia się w trakcie gry.
Decydujący gol Bruno Guimarãesa był efektem pracy zespołowej. Brazylijczyk, który wszedł z ławki, dokończył akcję z udziałem Declana Rice'a. To nie przypadkowy strzał — to rezultat punktualnych zmian Artety, które dodały świeżości i przywództwa w środku pola. Guimarães sam przyznał, że mecz był dla niego wyjątkowy: pierwszy gol na „Emirates” po trudnym okresie.
Zwycięstwo wyniosło Arsenal na poziom „Manchester City” w tabeli, ale najważniejsze — potwierdziło zdolność drużyny do podnoszenia się. Leeds wyjechało z wysoko podniesioną głową: udowodnili, że mogą odbierać punkty faworytom. Dla Arsenalu to zaś przypomnienie, że tytułu broni się nie tylko talentem, ale i charakterem w momentach, gdy wszystko idzie nie po planie.
