Bugün yine yeni bir filmimiz var: Fransız yapımı “Sadece Bir İllüzyon” (Juste une illusion, 2026).
Başta Fransız anlatım tarzına biraz alışmak gerekiyor, ancak izlemeye başladıktan 20 dakika sonra gözlerinizi ekrandan ayıramıyorsunuz. Artık o ailenin içindesiniz; konuşmaların, müziğin, kavgaların, ilk hislerin ve küçük keşiflerin tam ortasındasınız.
Sonrasında ise sadece keyfini çıkarmaya başlıyorsunuz.
Bir çocuğun gözünden aile
Olaylar 1985 yılında Paris banliyölerinde geçiyor.
Hikayenin merkezinde, neredeyse 13 yaşındaki Vincentvar; sürekli tartışan ebeveynleri, ağabeyi, okulu, arkadaşları ve ilk aşkı arasında gidip gelen bir çocuk.
Ancak küçük çocuğu en çok, yetişkinlerin nedense bir türlü mantıklı cevaplar bulamadığı sorular meşgul ediyor.
En sevdiğimiz diyaloglardan biri aşağı yukarı şöyle:
— Biz neden buradayız, Dünya'da? Neden yaşıyoruz ve neden ölüyoruz? İnsanlar neden hastalanıyor ve acı çekiyor? Öldükten sonra nereye gidiyoruz? Peki, mesih olup olmadığımızı nasıl anlarız?
— Ateşi var mı bir kontrol edin.
— Görünüşe göre mesih değilsin.
Filmin özeti işte bu.
Oldukça büyük meselelerden bahsediyor ama bunu hafif bir dille; mizah, aile içi konuşmalar ve çocukların en rahatsız edici soruları bile son derece ciddi bir ses tonuyla sorma yeteneği üzerinden yapıyor.
İlk öpücükler, müzik ve tüyleri diken diken eden anlar
“Sadece Bir İllüzyon”, hızla finale koşan tek bir büyük olay örgüsüne sahip bir film değil.
Bu daha çok büyümeye dair bir anı.
İlk aşk. Utangaç bakışlar. İlk öpücük. Aniden dünyadaki her şeyden daha önemli hale gelen müzik. Hem dövmek hem de tapmak istediğiniz bir ağabey. Bir gün aslında hiçbir şey bilmediklerini anlayana kadar her şeyi biliyor gibi görünen ebeveynler.
Film işte tam bu noktada yavaş yavaş çok sıcak bir hale geliyor.
Romantizm var. Mizah var. 1980'lerin harika müzikleri var. Gülümsediğiniz ve birkaç saniye sonra aniden o tüyleri diken diken eden hissi yakaladığınız anlar var.
Muhteşem bir Fransız ailesi
Filmin yönetmenleri Olivier Nakache ve Éric Toledano, “1+1” filminin yaratıcıları.
Ve bu çok şeyi açıklıyor.
Yine en önemli şeyi başarmışlar: sıradan insanları, onların kusurlarını, tuhaflıklarını ve zayıflıklarını alıp bize onları sevdirmeyi.
Vincent'ın ebeveynlerini Louis Garrel ve Camille Cottin. Çocuğun kendisini ise Simon Boublil, filmin gerçek kalbi haline geliyor.
Camille Cottin onu "Dix pour cent"dizisinden hatırlıyoruz.
Garrel burada özellikle çok iyi: komik, gergin, canlı ve ideal sinema babası tiplemesinden tamamen uzak.
Ama burada zaten mükemmel insan diye bir şey yok.
İşte bu yüzden aile gerçek hissettiriyor.
Biraz "Küçük Ağacın Eğitimi"ni andırıyor
Film his olarak bize biraz "Küçük Ağacın Eğitimi" kitabını anımsattı; olay örgüsüyle değil, dünyaya bakış açısıyla.
Yetişkinlere dair meselelerin bir çocuk gözünden gösterilmesiyle.
Basit soruların aniden felsefi bir boyuta bürünmesiyle.
Büyümenin, belli bir yaşa geldiğiniz an değil, dünyanın göründüğünden çok daha karmaşık olduğunu yavaş yavaş keşfetme süreci olmasıyla.
Sadece burada her şey tamamen Fransız usulü sunulmuş: daha hafif, daha ironik, daha romantik; müzik, dans ve ilk aşkla birlikte.
Yine de, neden buradayız?
Film kesin bir cevap vermeye çalışmıyor.
Ve belki de en iyisini yapıyor.
Belki de anlam tam olarak bu küçük şeylerde gizlidir: bir aile yemeğinde, saçma bir sohbette, sevilen bir şarkıda, ilk öpücükte, her şey çok ciddi görünürken gülebilme becerisinde.
«Sadece bir illüzyon» — eğlenceli, hafif, samimi ve şaşırtıcı derecede canlı bir film.
Jenerik aktıktan sonra olay örgüsünü analiz etmek istemeyeceğiniz o nadir durumlardan biri.
Sadece birkaç dakika daha bu hisle oturmak istiyorsunuz.
Gaya puanı — 8,8 üzerinden 10.
Aile, çocukluk ve ilk kez yetişkinlerin de aslında neden burada olduğumuzu çözmeye çalıştıklarını anladığınız o an üzerine çok Fransız, çok sıcak bir film.
