Dziś mamy kolejną nowość — francuski film „Tylko iluzja” (Juste une illusion, 2026).
Na początku trzeba się nieco przyzwyczaić do francuskiej narracji, ale już po 20 minutach oglądania nie sposób oderwać wzroku od ekranu. Jesteś już wewnątrz tej rodziny, wewnątrz ich rozmów, muzyki, kłótni, pierwszych uczuć i małych odkryć.
A potem zaczynasz po prostu czerpać z tego przyjemność.
Rodzina oczami dziecka
Akcja rozgrywa się w 1985 roku na przedmieściach Paryża.
W centrum historii znajduje się prawie 13-letni Vincent, który żyje między wiecznie kłócącymi się rodzicami, starszym bratem, szkołą, przyjaciółmi i pierwszą miłością.
Ale najbardziej chłopca nurtują pytania, na które dorośli z jakiegoś powodu wciąż nie wymyślili sensownych odpowiedzi.
Jeden z naszych ulubionych dialogów brzmi mniej więcej tak:
— Po co w ogóle tu jesteśmy, na Ziemi? Dlaczego żyjemy i dlaczego umieramy? Dlaczego ludzie chorują i cierpią? Dokąd trafiamy po śmierci? A jak zrozumieć, czy jest się mesjaszem, czy nie?
— Sprawdźcie, czy nie ma gorączki.
— Wygląda na to, że nie jesteś mesjaszem.
I na tym polega cały film.
Mówi o dość wielkich sprawach, ale robi to lekko — poprzez humor, rodzinne rozmowy i dziecięcą zdolność do zadawania najbardziej niewygodnych pytań absolutnie poważnym głosem.
Pierwsze pocałunki, muzyka i dreszcze
„Tylko iluzja” to nie film z jedną wielką fabułą, która pędzi ku finałowi.
To raczej wspomnienie dorastania.
Pierwsza miłość. Nieśmiałe spojrzenia. Pierwszy pocałunek. Muzyka, która nagle staje się ważniejsza od wszystkiego na świecie. Starszy brat, którego ma się ochotę jednocześnie zabić i uwielbiać. Rodzice, którzy wydają się wszechwiedzący — dopóki pewnego dnia nie zrozumiesz, że sami tak naprawdę nic nie wiedzą.
Właśnie w tym momencie film stopniowo staje się bardzo ciepły.
Jest tu romantyzm. Jest humor. Jest wspaniała muzyka lat 1980. Są momenty, w których się uśmiechasz, a kilka sekund później niespodziewanie czujesz te same dreszcze.
Wspaniała francuska rodzina
Reżyserami filmu są Olivier Nakache i Éric Toledano, twórcy „1+1”.
I to wiele wyjaśnia.
Znów udaje im się to, co najważniejsze: wziąć zwykłych ludzi, ich niedoskonałości, dziwactwa i słabości — i sprawić, że ich pokochamy.
W rodziców Vincenta wcielają się Louis Garrel oraz Camille Cottin. A samego chłopca — Simon Boublil, który staje się prawdziwym sercem obrazu.
Camille Cottin pamiętamy z „Gdzie jest mój agent?”.
Szczególnie dobry jest tu Garrel: zabawny, nerwowy, żywy i zupełnie niepodobny do idealnego filmowego ojca.
Ale idealnych ludzi tu w ogóle nie ma.
Właśnie dlatego ta rodzina wydaje się prawdziwa.
Nieco przypomina „Edukację Małego Drzewa”
W odbiorze film przypomniał nam nieco „Edukację Małego Drzewa” — nie dosłownie fabułą, a spojrzeniem na świat.
Kiedy dorosłe sprawy pokazywane są oczami dziecka.
Kiedy proste pytania niespodziewanie okazują się filozoficzne.
Kiedy dorastanie to nie moment, w którym kończysz określoną liczbę lat, a stopniowe odkrywanie, że świat jest znacznie bardziej skomplikowany, niż się wydawało.
Tylko że tutaj wszystko to podane jest w sposób całkowicie francuski: lżej, bardziej ironicznie, romantycznie, z muzyką, tańcami i pierwszą miłością.
A mimo to — po co tu jesteśmy?
Film nie próbuje dać ostatecznej odpowiedzi.
I chyba słusznie.
Być może sens polega właśnie na tych małych rzeczach: na rodzinnym obiedzie, niedorzecznej rozmowie, ulubionej piosence, pierwszym pocałunku, na możliwości śmiechu wtedy, gdy wszystko wydaje się zbyt poważne.
„Tylko złudzenie” — zabawny, lekki, pełen ciepła i zaskakująco żywy film.
To rzadki przypadek, kiedy po napisach końcowych nie ma się ochoty analizować fabuły.
Chce się po prostu posiedzieć jeszcze kilka minut z tym odczuciem.
Ocena Gaya — 8,8 na 10.
Bardzo francuskie, bardzo ciepłe kino o rodzinie, dzieciństwie i momencie, w którym po raz pierwszy zaczynasz rozumieć: dorośli też tylko próbują zrozumieć, po co my wszyscy tu jesteśmy.
