Vandaag hebben we weer een nieuwe release: de Franse film “Slechts een illusie” (Juste une illusion, 2026).
In het begin moet je even wennen aan de Franse vertelstijl, maar na 20 minuten kijken kun je je ogen niet meer van het scherm afhouden. Je zit al midden in dit gezin, in hun gesprekken, muziek, ruzies, eerste gevoelens en kleine ontdekkingen.
En daarna begin je er gewoon van te genieten.
Het gezin door de ogen van een kind
Het verhaal speelt zich af in 1985 in een voorstad van Parijs.
Centraal in het verhaal staat de bijna 13-jarige Vincent, die leeft tussen zijn eeuwig kibbelende ouders, zijn oudere broer, school, vrienden en zijn eerste verliefdheid.
Maar wat de jongen het meest bezighoudt, zijn de vragen waar volwassenen om de een of andere reden nog steeds geen zinnige antwoorden op hebben bedacht.
Een van onze favoriete dialogen klinkt ongeveer zo:
— Waarom zijn we hier eigenlijk op aarde? Waarom leven we en waarom gaan we dood? Waarom worden mensen ziek en lijden ze? Waar gaan we heen na de dood? En hoe weet je of je een messias bent of niet?
— Kijk eens of hij koorts heeft.
— Het lijkt erop dat je geen messias bent.
En dat is precies waar de film over gaat.
Hij spreekt over behoorlijk grote thema's, maar doet dat op een luchtige manier — via humor, familiegesprekken en het kinderlijke vermogen om de meest ongemakkelijke vragen met een volstrekt serieuze stem te stellen.
Eerste kussen, muziek en kippenvel
“Slechts een illusie” is geen film met één grote verhaallijn die in sneltreinvaart naar de finale raast.
Het is eerder een herinnering aan het opgroeien.
Eerste liefde. Ongemakkelijke blikken. De eerste kus. Muziek die plotseling belangrijker wordt dan wat dan ook. Een oudere broer die je tegelijkertijd wel kunt vermoorden en aanbidden. Ouders die alwetend lijken — totdat je op een dag beseft dat ze zelf eigenlijk ook niets weten.
Juist hier wordt de film geleidelijk heel warm.
Er is romantiek. Er is humor. Er is prachtige muziek uit de jaren 1980. Er zijn momenten waarop je glimlacht, en een paar seconden later onverwacht dat kippenvel voelt.
Een schitterend Frans gezin
De regisseurs van de film zijn Olivier Nakache en Éric Toledano, de makers van “1+1”.
En dat verklaart veel.
Ze slagen er opnieuw in om het belangrijkste te doen: gewone mensen nemen, met al hun imperfecties, eigenaardigheden en zwakheden, en ons van hen laten houden.
De ouders van Vincent worden gespeeld door Louis Garrel en Camille Cottin. En de jongen zelf door Simon Boublil, die het ware hart van de film vormt.
Camille Cottin kennen we nog van “Dix pour cent”.
Vooral Garrel is hier uitstekend: grappig, nerveus, levendig en totaal niet de ideale vaderfiguur uit de film.
Maar ideale mensen bestaan hier sowieso niet.
Juist daarom voelt het gezin zo echt aan.
Een beetje zoals “The Education of Little Tree”
Qua sfeer deed de film ons enigszins denken aan “The Education of Little Tree” — niet letterlijk qua plot, maar qua kijk op de wereld.
Wanneer volwassen zaken worden getoond door de ogen van een kind.
Wanneer eenvoudige vragen onverwacht filosofisch blijken te zijn.
Wanneer volwassen worden niet het moment is waarop je een bepaald aantal jaren hebt bereikt, maar de geleidelijke ontdekking dat de wereld veel complexer is dan hij leek.
Alleen wordt dit hier op een volkomen Franse manier gepresenteerd: lichter, ironischer, romantischer, met muziek, dans en de eerste liefde.
En toch — waarom zijn we hier?
De film probeert geen definitief antwoord te geven.
En dat is misschien maar goed ook.
Misschien schuilt de zin juist in die kleine dingen: in een familiediner, een ongemakkelijk gesprek, een lievelingsliedje, de eerste kus, in het vermogen om te lachen wanneer alles te serieus lijkt.
“Slechts een illusie” — een grappige, luchtige, hartverwarmende en verrassend levendige film.
Dat zeldzame geval waarin je na de aftiteling de plot niet wilt analyseren.
Je wilt gewoon nog een paar minuten met dat gevoel blijven zitten.
Gaya-beoordeling — 8,8 van 10.
Een zeer Franse, zeer warme film over familie, kindertijd en het moment waarop je voor het eerst begint te begrijpen: volwassenen proberen ook maar uit te zoeken waarom we hier allemaal zijn.
