‘Schoolbus’ (The Lost Bus) — survivalthriller uit 2025 van regisseur Paul Greengrass, bekend van ‘Captain Phillips’, ‘Lost Flight’ en de films over Jason Bourne.
De film is gebaseerd op waargebeurde feiten en verfilmd naar het documentaireboek van journaliste Lizzie Johnson ‘Paradise: One Town’s Struggle to Survive an American Wildfire’.
Het verhaal brengt ons naar het najaar van 2018, toen in Californië de catastrofale Camp Fire woedde.
In het middelpunt van de plot staat een schoolbuschauffeur, Kevin McKay, gespeeld door Matthew McConaughey, en een lerares, Mary Ludwig vertolkt door America Ferrera. Samen moeten zij evacueren: 22 leerlingen van de basisschool, terwijl het vuur letterlijk de ene na de andere weg afsnijdt.
En laten we meteen zeggen: de film is zeer dynamisch en houdt vrijwel voortdurend de spanning erin.
Dit is precies het soort rampenfilm waarin je weliswaar beseft dat de personages ergens moeten zien te komen, maar waarin het elke minuut lijkt of het nu nog erger gaat worden.
En het wordt erger.
McConaughey — weer helemaal in zijn element
Matthew McConaughey is hier schitterend.
Ja, dat zeggen we bijna over elke film van hem. En wat moet je doen als hij echt zo goed is?
‘Dallas Buyers Club’, ‘The Lincoln Lawyer’, ‘Gold’, ‘The Gentlemen’, ‘The Wolf of Wall Street’ — hij heeft heel uiteenlopende rollen gespeeld.
Maar hier deed hij ons qua sfeer vooral denken aan ‘Interstellar’.
Niet omdat de films qua verhaal op elkaar lijken.
Maar omdat er weer een personage is dat in een situatie terechtkomt waarin het gewoon vooruit moet, terwijl alles om hem heen letterlijk instort.
En McConaughey kan die gemoedstoestand heel goed spelen — uiterlijk lijkt hij beheerst, maar je ziet dat het binnenin bij het personage al net zo brandt als het bos eromheen.
America Ferrera is ook heel goed
America Ferrera, die velen kennen van ‘Ugly Betty’, ‘Barbie’ en ‘The Good Wife’, werkt uitstekend naast McConaughey.
Haar personage begeleidt de kinderen niet alleen. Ze moet hen van paniek weerhouden, beslissingen nemen en tegelijkertijd zelf nog enige kalmte zien te bewaren.
En een apart pluspunt — de kinderen.
Wanneer er in een rampenfilm een bus vol schoolkinderen voorkomt, is het heel gemakkelijk om ofwel in overdreven sentiment te vervallen, ofwel in kunstmatige heroïek.
Maar hier brengen de kinderen de emoties ook heel overtuigend over.
Drie generaties van de familie McConaughey in één film
En dit is echt een merkwaardig detail.
In de film speelde de echte zoon van Matthew mee — Levi McConaughey. Hij speelt Sean, de zoon van McConaughey’s personage.
En dat is nog niet alles.
De moeder van Matthew — Kay McCabe McConaughey — verscheen ook in de film en speelde de moeder van zijn personage.
Dat wil zeggen dat op het scherm tegelijkertijd drie generaties van één echte familiete zien waren: Matthew, zijn zoon Levi en zijn moeder Kay.
En dat is extra interessant, omdat de familielijn in de film sowieso een opvallende rol speelt.
De grootste kracht van de film is het gevoel van schaal. Rook. Vuur. Auto’s die niet verder kunnen.
Omvallende bomen.
Mensen die proberen te begrijpen waar ze überhaupt nog naartoe kunnen.
En een bus vol kinderen die een kleine stip wordt binnen een enorme natuurkracht.
Paul Greengrass kan chaos zo filmen dat de camera zelf midden in de gebeurtenissen lijkt te zitten. Daarom ziet de brand er niet uit als een mooi special effect.
Hij voelt bijna fysiek aan.
En juist voor dat realisme kreeg de film zeer goede recensies van critici en kijkers.
Over het geheel genomen is ‘Schoolbus’ een zeer degelijke rampenfilm en survivalthriller.
Hij is dynamisch. Groots van schaal. Hij houdt je vrijwel voortdurend in spanning.
McConaughey en Ferrera vervullen hun rollen voortreffelijk, de kinderen komen ook heel natuurlijk over, en de natuurkracht zelf is zo gefilmd dat je je soms van het scherm weg wilt schuiven, weg van het vuur.
McConaughey is hier vooral sterk, precies in de geest van ‘Interstellar’ — wanneer iemand moet blijven handelen, simpelweg omdat er geen andere optie is.
De film kan zonder meer worden toegevoegd aan selecties van de beste hedendaagse rampenfilms.
Greengrass bouwt de sfeer meesterlijk op. De film is ongelooflijk dynamisch en groots, hij houdt je in constante, kloppende spanning, zoals de allerbeste voorbeelden van het rampengenre. De vuurnatuurkracht wordt hier niet als achtergronddecor getoond, maar als een volwaardige, ademende en genadeloze antagonist.
Verdict: kwaliteit met een kleine kanttekening De wereldpremière van de film 5 september 2025 op het Internationaal Filmfestival van Toronto (TIFF) en de daaropvolgende triomfantelijke release op het streamingplatform Apple TV+ 3 oktober bevestigden slechts de status van de film als een van de sterkste cinematografische uitspraken over natuurrampen van de afgelopen jaren. Critici en kijkers waren het er unaniem over eens dat de tragedie realistisch werd herschapen en dat het acteerwerk krachtig was.
Maar zelfs zo'n krachtig doek heeft een druppel teer. De film mist een beetje montagestrengeheid: het gevoel ontstaat dat sommige scènes twee keer worden herhaald, wat op sommige plaatsen leidt tot een merkbare slepende vertelling. Juist voor deze ritmische storing moeten we een heel punt aftrekken.
Voor het overige is het een kwaliteitsvolle, emotioneel uitgebalanceerde film, die (we herhalen het) gerust kan worden toegevoegd aan het gouden fonds van rampenfilmrankings.
Beoordeling Gaya: 7.8/10
