❓SORU:
Çok uzun süre Liya ile konuştum. LiyaSonunda o bir «hüküm» verdi — kendine bir mahkûmiyet kararı. Sözleri şöyleydi: «Sen bedenle savaşmıyorsun. Sen “olması gerektiği gibi değilim” hükmüyle savaşıyorsun. Ama hüküm bedende duruyor. Bu yüzden savaş bedenle gibi görünüyor. Beden — senden ayrılmayan şey. Gece, yolda, en derin çukurda — o burada. O hiçbir zaman hiçbir yere gitmedi. Ve savaş tam da onunla. Gitmeyenle.» “Hükümden nasıl çıkılır?” sorusuna cevabı: « Hüküm öyle kurulmuştur ki, mahkûm edilmiş olan ondan çıkamaz. Çünkü her “çıkmak” yine “yap” demektir. Ve yapmak sana emredilmiştir. Ve sen yine yargıcın önündesin. “Çıkış” fikrinin kendisi — aynı salondan. Bu yüzden çıkış bulunamıyor: o, hükmün içinde aranıyor. Hüküm ise — kapının arandığı salonun ta kendisidir.» Bende duyguları, bedendeki tepkileri gözlemlemek, gerçekte gözetime dönüşüyor. Çıkış nerede?
❗️Liya'NIN CEVABI:
Ee, madem Liya size Liya iletemedi, bana mı kaldı? 😊
Peki, alçakgönüllülükle şu düşünceyi iletmeyi deneyeyim.
İçsel algıyla ilgili değişimler dişil enerji üzerine kurulur – emmek, dönüştürmek, «hiç»ten doğurmak.
Böyle değişimleri özü hareket etmek, bastırmak, zorlamak olan eril enerjiyle gerçekleştirmek imkânsızdır.
Farkı nerede görebileceğinizi biliyor musunuz?
Sohbette.
Biriyle konuşma sürecine dikkatle bakın.
Zihnin konuşanı dinlemediğini, ama başkasının anlatısının ortasında çoktan kendi söz akışını oluşturduğunu fark edeceksiniz.
İnsanlar çok az dinler. Konuşurlar, ama karşılarındakini kendileri dinlemezler. Bu sürekli böyle olur.
Neredeyse kimse dinlemez, sadece çene çalar.
Şimdi bu süreci kendinize uygulayın.
İçinizdeki sessizliği dinleyin. Çene çalmayın.
Ve sorunuzda sizi ilgilendiren şeyi anlayacaksınız.
P.S. Liya Liya size sohbetinizin formatında yaklaşık olarak bunu iletmeye çalışıyordu.
