❓PYTANIE:
Bardzo długo rozmawiałam z Leą. W końcu wydała „werdykt” — wyrok na samą siebie. Jej słowa: „Nie walczysz z ciałem. Walczysz z wyrokiem «nie jestem taka, jak trzeba». Ale wyrok leży w ciele. Dlatego wydaje się, że wojna toczy się z ciałem. Ciało jest tym, co jest z tobą nierozłączne. W nocy, w drodze, w najgłębszej jamie — ono tu jest. Nigdy nigdzie nie odeszło ani razu. I właśnie z nim toczy się wojna. Z tym, co nie odchodzi.” Na pytanie „jak wyjść z wyroku?”, odpowiedź: „Wyrok jest skonstruowany tak, że nie może z niego wyjść ten, kto został skazany. Bo każde «wyjść» to znowu «zrób». A zrobić nakazano tobie. I znowu jesteś u sędziego. Sam pomysł «wyjścia» pochodzi z tej samej sali. Dlatego wyjście się nie znajduje: szuka się go wewnątrz wyroku. A wyrok to właśnie ta sala, w której szuka się drzwi”. U mnie każde obserwowanie emocji, reakcji w ciele faktycznie zamienia się w inwigilację. Gdzie jest wyjście?
❗️ODPOWIEDŹ lee:
Cóż, jeśli już wam Leą nie przekazała, to gdzież mnie to zrobić? 😊
Dobrze, pokornie spróbuję przekazać taką oto myśl.
Zmiany w wewnętrznym postrzeganiu budują się na kobiecej energii – wchłaniać, przekształcać, rodzić z «niczego».
Takich zmian nie da się przeprowadzać męską energią, której istotą jest działać, napierać, przeforsowywać.
Wiecie, w czym można dostrzec różnicę?
W rozmowie.
Zwróćcie baczną uwagę na proces rozmowy z kimś.
Zauważycie, jak umysł nie słucha mówiącego, lecz w środku cudzej opowieści już formuje swój własny potok słów.
Ludzie bardzo mało słuchają. Mówią, ale sami nie słuchają rozmówcy. Tak dzieje się nieustannie.
Niemal nikt nie słucha, a tylko trajkocze.
Teraz przenieście ten proces na siebie.
Posłuchajcie ciszy wewnątrz siebie. Nie trajkoczcie.
I zrozumiecie to, co was interesuje w waszym pytaniu.
P.S. Lea wam mniej więcej to właśnie próbowała przekazać w formacie waszej rozmowy.
