W sali konferencyjnej w Houston 18 września 2026 roku przedstawicielka Saudyjskiej Komisji Kosmicznej Maszal al-Szammari ogłosiła dokładną datę startu misji AX-2: maj przyszłego roku. Obok niej — szef Axiom Space Michael Suffredini, przedstawiciele NASA i SpaceX. Na ekranie — nazwiska Rajany Barnawi, pierwszej saudyjskiej kobiety w kosmosie, oraz Alego al-Karni.
Dla następcy tronu Mohammeda bin Salmana to nie tylko lot kosmiczny. To kolejny krok w długofalowej strategii, w której kosmos służy jako dowód, że Arabia Saudyjska potrafi nie tylko wydobywać ropę, ale też tworzyć naukę na światowym poziomie. Przez ostatnie dziesięć lat konsekwentnie uruchamiał ambitne projekty — od NEOM po Vision 2030 — w których każdy publiczny sukces ma demonstrować zerwanie ze starym wizerunkiem królestwa.
Barnawi i al-Karni przeszli rygorystyczną selekcję i wielomiesięczne szkolenie w ośrodkach NASA, JAXA i SpaceX. Przeprowadzą 14 eksperymentów w stanie nieważkości, w tym sesje edukacyjne dla 12 tysięcy saudyjskich uczniów. To nie przypadkowy wybór: oboje mają zaplecze inżynieryjne i naukowe, co pozwala królestwu od razu ogłosić praktyczne korzyści z misji.
Publicznie MBS podkreśla naukowy i edukacyjny wymiar przedsięwzięcia. W rzeczywistości misja realizuje kilka celów naraz: przyciąga młodzież do STEM, umacnia międzynarodowe partnerstwa ze Stanami Zjednoczonymi i prywatnymi firmami, a także kreuje wizerunek nowoczesnego, otwartego kraju. To w pełni odpowiada jego stylowi — duże, widoczne projekty, które jednocześnie rozwiązują zadania wewnętrzne i zewnętrzne.
Ograniczenia są oczywiste: Arabia Saudyjska nie ma jeszcze własnej infrastruktury kosmicznej, więc musi polegać na amerykańskich partnerach. Za to wola polityczna i finansowanie pozwalają omijać wiele biurokratycznych barier, które hamują podobne programy w innych krajach.
Kiedy w 2023 roku Barnawi i al-Karni rzeczywiście polecieli, stało się to nie tylko historycznym momentem, ale potwierdzeniem, że saudyjska elita jest gotowa przeznaczać zasoby na długofalowe symbole postępu. W 2026 roku, ogłaszając nową datę, królestwo jedynie powtarza już wypróbowany chwyt: kosmos jako zwierciadło, w którym widać, jak daleko posunęła się transformacja kraju.
Podobnie jak niegdyś Dubaj uczynił wieżowce dowodem swojej nowej tożsamości, Rijad wykorzystuje orbitę, by pokazać: przyszłość królestwa nie leży już tylko pod ziemią.
