Badanie 103 dyrektorów ds. zrównoważonego rozwoju przeprowadzone przez Światowe Forum Ekonomiczne pokazuje: mimo konfliktów, niepewności polityki i zmienności rynków 63% oczekują, że globalny postęp w zrównoważonym rozwoju utrzyma się na dotychczasowym poziomie lub przyspieszy w najbliższych 12 miesiącach. To nie jest zwykły optymizm — to odzwierciedlenie tego, jak bodźce komercyjne i technologie stopniowo wypierają bariery polityczne w decyzjach korporacyjnych.
Siły strukturalne wyznaczają tu krajobraz: globalna „zielona” gospodarka przekracza już 5 bln dolarów rocznie i według szacunków osiągnie 7 bln do 2030 roku, pozostając jednym z najszybciej rosnących segmentów. 64% respondentów wskazuje wzmocnienie uzasadnienia biznesowego jako główny czynnik przyspieszający w najbliższych trzech latach, a 56% — bardziej dostępne i użyteczne technologie. Czynniki te działają niezależnie od tego, kto sprawuje władzę w poszczególnych krajach, ponieważ firmy kierują się kosztami, łańcuchami dostaw i konkurencyjnością.
W obecnej chwili kluczową rolę odgrywają czynniki koniunkturalne: 78% CSO oczekują, że ryzyka geopolityczne i makroekonomiczne będą hamować postęp, przy czym polityka pozostaje głównym ograniczeniem (68%). Jednak trzy czwarte ankietowanych prognozuje, że inwestycje firm w transformację pozostaną stabilne lub wzrosną. Wskazuje to na „zieloną dywergencję”: jedne sektory i regiony przyspieszają dzięki jasnej ekonomice, inne zwalniają z powodu krótkoterminowej presji i niepewności.
Ukrytą warstwą sytuacji jest rosnąca rola sztucznej inteligencji i adaptacji. 73% CSO uważają, że SI przyspieszy postęp poprzez modelowanie ryzyka, efektywność i sprawozdawczość, choć 77% wskazują na negatywny wpływ infrastruktury SI na zużycie energii i zasoby. Jednocześnie 85% oczekują, że adaptacja do zmian klimatu stanie się priorytetem w najbliższych trzech latach, a 77% widzą decydującą rolę inwestycji prywatnych w jej skalowaniu. Tendencje te pokazują, jak zrównoważony rozwój przekształca się z odrębnego programu w kwestię stabilności operacyjnej i alokacji kapitału.
Historycznie podobne momenty — na przykład po kryzysie finansowym lat 2008–2009 — pokazują, że gdy argumenty komercyjne pokrywają się z możliwościami technologicznymi, postęp trwa nawet przy osłabieniu wsparcia politycznego. Różnica polega dziś na tym, że globalne łańcuchy dostaw i konkurencja o kapitał czynią wycofanie się droższym niż dawniej.
Dominujące siły — uzasadnienie biznesowe, technologie i inwestycje korporacyjne — zbiegają się w tym, że postęp będzie nierównomierny, ale ogólnie stabilny. Najbardziej prawdopodobny scenariusz w najbliższych 12–18 miesiącach: utrzymanie tempa przy rosnącej dywergencji między sektorami i regionami, w których logika komercyjna jest silniejsza. Stanie się tak, ponieważ firmy coraz częściej wiążą zrównoważony rozwój z własną konkurencyjnością i odpornością, a nie tylko z wymogami regulacyjnymi.
Dwa silne kontrargumenty — gwałtowne zaostrzenie konfliktów geopolitycznych, mogące zakłócić dostawy materiałów krytycznych, oraz nagłe zaostrzenie polityki w kluczowych jurysdykcjach, które podniesie koszty. Jeśli czynniki te nasilą się jednocześnie, prognoza może się nie sprawdzić.
Kluczowym wskaźnikiem, który pokaże, czy prognoza zmierza we właściwym kierunku, będą decyzje o korporacyjnych inwestycjach w transformację, które firmy opublikują w raportach za czwarty kwartał 2026 roku i pierwszy kwartał 2027 roku; wzrost lub stabilność tych liczb potwierdzą trwałość komercyjnego czynnika napędowego.
Śledźcie raporty firm dotyczące nakładów inwestycyjnych na zrównoważony rozwój — to one pokażą, czy biznes rzeczywiście bierze na siebie rolę głównego motoru postępu.
