Zasłona pęka od napięcia — oto wibracje miesiąca. Tam, gdzie jest cienko, teraz się rwie: obnaża się istota wydarzeń, kruszą się iluzje i opadają maski z tych, którzy się za nimi ukrywali.
Kluczowe jest tu to, że wewnętrzna energia płynąca z serca (lub serc) ludzi nabiera takiej siły, że zewnętrzne iluzje nie są już w stanie jej powstrzymać. Można to porównać do tego, jak świecisz jasną latarką w lustro, przed którym stoisz, i światło latarki trafia ci prosto w oczy. To światło oślepia aż do bólu. Nie da się od niego odpędzić i w końcu uświadamiasz sobie: jego źródłem jesteś ty sam.
Ale istnieje też druga skrajność. Ktoś, oślepiony własną latarką, po prostu zamknie oczy i odmówi dalszego patrzenia na to, co się dzieje. I te właśnie „zamknięte oczy” zamienią się albo w całkowitą ślepotę z utratą wszelkich punktów odniesienia, albo w wyrzeczenie się życia w ogóle.
Dlatego listopad niesie w sobie dwa skrajne bieguny wydarzeń. To, czego nie uda się doprowadzić do rezultatu w listopadzie, do końca roku po prostu się rozpadnie, zamykając dotychczasowe drogi.
Oba warianty wydarzeń oznaczają zakończenie krytycznych etapów. To coś w rodzaju rozpadu starego mechanizmu, który długo łatano i prostowano. Ale teraz osiąga on kres swojego zasobu.
Dla ludzi nastawionych pozytywnie to czas otrzymywania odpowiedzi na wiele pytań. Przy czym nie chodzi tu jedynie o zbiór wiadomości i kolejne nagromadzenie informacji, lecz o jakościowy przełom całego paradygmatu. To, co wcześniej postrzegano jako płaskie, według zasady „albo koło, albo owal”, okaże się bryłą o wielu wymiarach.
Wiedza przyjdzie przez bezpośrednie uświadomienie sobie istoty życia. Ten miesiąc zmieni ludzi tak głęboko, że spojrzawszy na siebie z początku roku, człowiek wyda się sam sobie naiwnym dzieckiem.
I znów, zawsze pozostaje wariant „a jeśli nie chcę uświadomienia”, który w listopadzie będzie miał swoją specyfikę: ludzie o takim podejściu nie wejdą w kolejny cykl kołowego powtórzenia. Takich cykli już nie ma, planeta ich nie wspiera. Zamiast utartego scenariusza człowiek trafi w ciąg nowych wydarzeń, ale na starych energiach. A to oznacza nieprzerwany chaos i nieskończone miotanie się w jego wnętrzu.
Tak czy inaczej, listopad wywołuje pęknięcia wszystkich trwałych scenariuszy. Ale to nie są procesy niszczenia stabilności, to procesy przymusowego dokończenia tego, co od dawna było niestabilne, lecz było przykryte listkami figowymi. To znaczy: dokończenie samooszukiwania się we wszystkich kierunkach.
Wyjątkowość tego czasu dla ludzkości polega na tym, że iluzja się kruszy, ponieważ jej energia się wyczerpała. Aby w niej pozostać, trzeba przenieść się do innego świata z innymi algorytmami wydarzeń.
W tym „innym świecie” ludzie nagle dowiedzą się, że Ziemia znajduje się w innym miejscu kosmosu, niż wcześniej przypuszczano. W rzeczywistości będą musieli dosłownie przenieść się do innej strefy Galaktyki, gdzie nie ma tych energii, które zrodziły obecny wzrost świadomości. Ponieważ samo obecne położenie planety już tworzy wzrost częstotliwości.
Ściśle mówiąc, najprawdopodobniej będzie to inna Galaktyka w innym Wszechświecie. Nauka tamtej Ziemi zauważy „podmianę” w tym, że wiele praw fizyki zostanie poddanych rekalibracji. Mówiąc prościej, prawa fizyki będą miejscami inne, ale zostanie to odebrane jako nowe odkrycia, a nie jako zmiana rzeczywistości.
W odczuciu listopad przypomina strome zbocze góry: choćbyś się nie wiadomo jak starał się utrzymać, sam spadek nieubłaganie ciągnie cię w dół.
A teraz wyobraźcie sobie pewną deskę, na której stoją różne przedmioty. Powoli podnosicie jej krawędź i dochodzicie do momentu, gdy któraś z figur nie wytrzymuje nachylenia i zsuwa się w dół, po drodze strącając jeszcze inne. Właśnie do tego stopnia nachylenia się zbliżyliśmy.
Otóż „grawitacji” rozszerzania świadomości ukrywać staje się energetycznie niemożliwe. Nachylenie osiąga punkt krytyczny, zmieniając postrzeganie całej ludzkości. Czym to się obróci — upadkiem czy przyspieszeniem? Na to pytanie każdy musi odpowiedzieć sam.
