De sluier scheurt van de spanning — dit zijn de trillingen van de maand. Waar het dun is, scheurt het nu: de kern van de gebeurtenissen wordt blootgelegd, illusies storten in en de maskers vallen af van hen die zich erachter verborgen.
Het sleutelgegeven hier is dat de innerlijke energie die uit het hart (of de harten) van mensen voortkomt zo'n kracht vergaart dat uiterlijke illusies haar niet langer kunnen tegenhouden. Dit is te vergelijken met hoe je met een heldere lantaarn in een spiegel schijnt die voor je staat, en het licht van de lantaarn in je ogen valt. Dat licht verblindt tot het pijn doet. Je kunt het niet wegwuiven, en je beseft eindelijk: de bron ervan ben je zelf.
Maar er is ook een ander uiterste. Iemand die door zijn eigen lantaarn verblind is, sluit gewoon zijn ogen en weigert verder naar wat er gebeurt te kijken. En juist die 'gesloten ogen' zullen veranderen in ofwel volledige verblinding met verlies van elk richtsnoer, ofwel in een afwijzing van het leven überhaupt.
Daarom draagt november twee uiterste polen van gebeurtenissen in zich. Wat in november niet tot een resultaat kan worden gebracht, valt tegen het einde van het jaar gewoon uiteen en verspert de vroegere wegen.
Beide varianten van gebeurtenissen betekenen de voltooiing van kritieke fasen. Dat wil zeggen, het is iets als het uiteenvallen van een oud mechanisme dat lang is opgelapt en rechtgehamerd. Maar nu bereikt het de grens van zijn levensduur.
Voor positief gerichte mensen is dit de tijd waarin antwoorden op vele vragen worden verkregen. En hier gaat het niet simpelweg om een verzameling gegevens en een nieuwe opeenstapeling van informatie, maar om een kwalitatieve verschuiving van een heel paradigma. Wat vroeger als plat werd beschouwd, volgens het principe 'ofwel een cirkel, ofwel een ovaal', zal een volumineuze en veelzijdige figuur blijken te zijn.
Kennis zal komen via een direct besef van de essentie van het leven. Deze maand zal mensen zo diep veranderen dat een mens, terugkijkend op zichzelf aan het begin van het jaar, zichzelf als een naïef kind zal voorkomen.
En ook dan blijft er altijd de variant 'wat als ik geen besef wil', die in november zijn eigen specifieke karakter zal hebben: mensen met zo'n instelling gaan niet opnieuw een cyclus van cirkelvormige herhaling in. Zulke cycli bestaan niet meer, de planeet ondersteunt ze niet. In plaats van het vertrouwde scenario belandt de mens in een reeks nieuwe gebeurtenissen, maar op de oude energieën. En dat betekent niets dan chaos en eindeloos heen en weer geslingerd worden daarbinnen.
Hoe dan ook, november veroorzaakt breuken in alle stabiele scenario's. Maar dit zijn geen processen van vernietiging van stabiliteit, het zijn processen van gedwongen voltooiing van wat al lang niet meer stabiel was, maar bedekt was met vijgenblaadjes. Dat wil zeggen, het is de voltooiing van zelfbedrog op alle fronten.
Het unieke van deze tijd voor de mensheid is dat de illusie wordt afgebroken omdat haar energie is uitgeput. Om erin te blijven, moet men zich naar een andere wereld begeven met andere algoritmen van gebeurtenissen.
In die 'andere wereld' zullen mensen plotseling vernemen dat de Aarde zich op een andere plaats in de kosmos bevindt dan eerder werd aangenomen. In werkelijkheid zullen zij letterlijk naar een andere zone van het Melkwegstelsel moeten verhuizen, waar de energieën ontbreken die de huidige opkomst van het bewustzijn hebben voortgebracht. Want de huidige positie van de planeet zelf veroorzaakt al een opkomst van frequenties.
Strikt genomen zal dit hoogstwaarschijnlijk een ander Melkwegstelsel in een ander universum zijn. De wetenschap van die Aarde zal de 'verwisseling' opmerken doordat vele natuurwetten een herkalibratie zullen ondergaan. Eenvoudiger gezegd: de wetten van de natuurkunde zullen hier en daar anders zijn, maar dat zal worden opgevat als nieuwe ontdekkingen, niet als een verandering van de werkelijkheid.
Qua gevoel doet november denken aan een steile berghelling: hoe je ook je best doet om overeind te blijven, de helling zelf trekt je onverbiddelijk naar beneden.
En stel je nu een zekere plank voor waarop verschillende voorwerpen staan. Je tilt langzaam de rand van de plank op en komt op het moment dat een van de figuren de helling niet meer weerstaat en naar beneden valt, daarbij ook nog andere omverstotend op haar weg. Precies tot deze hellingsgraad zijn wij genaderd.
Welnu, het wordt energetisch onmogelijk om de 'zwaartekracht' van de uitbreiding van het bewustzijn te verbergen. De helling bereikt een kritiek punt en verandert de waarneming van de hele mensheid. Wat dit zal worden — een val of een versnelling? Op die vraag moet ieder voor zichzelf antwoorden.
