Perde gerilimden yırtılıyor — işte ayın titreşimleri. İnceldiği yerden artık kopuyor: olayların özü açığa çıkıyor, yanılsamalar yıkılıyor ve arkalarına saklananların maskeleri düşüyor.
Burada kilit nokta şu: insanların kalbinden (ya da kalplerinden) gelen içsel enerji öyle bir güç kazanıyor ki, dışsal yanılsamalar artık onu tutamıyor. Bunu, önünde durduğunuz aynaya parlak bir el feneri tutmanız ve fenerin ışığının gözlerinize gelmesi gibi düşünebilirsiniz. Bu ışık acı verecek kadar kör edici. Onu savuşturmak mümkün değil ve sonunda fark ediyorsunuz: kaynağı sizsiniz.
Ama bir de diğer uç var. Kimi, kendi feneriyle kör olmuş halde, sadece gözlerini kapatacak ve olup bitene daha fazla bakmayı reddedecek. İşte bu «kapalı gözler» ya tüm yönergelerin kaybıyla tam bir körlüğe ya da hayatın kendisinden tümüyle vazgeçişe dönüşecek.
Bu yüzden Kasım, olayların iki uç kutbunu içinde taşıyor. Kasım'da sonuca ulaştırılamayan şey, yılın sonunda önceki yolları tıkayarak öylece dağılıp gidecek.
Her iki olay örüntüsü de kritik evrelerin tamamlanması anlamına geliyor. Yani bu, uzun süre yamanıp düzeltilen eski bir mekanizmanın çöküşü gibi bir şey. Ama artık o, kaynağının sınırına ulaşıyor.
Olumlu yönde olan insanlar için bu, birçok sorunun yanıtını alma zamanı. Üstelik burada söz konusu olan sadece bir bilgi derlemesi ve bir başka bilgi yığını değil, bütün bir paradigmanın niteliksel kayması. Önceden «ya daire ya oval» ilkesiyle düzlemsel sayılan şey, hacimli ve çok yönlü bir figür olarak belirecek.
Bilgi, yaşamın özünün doğrudan idraki yoluyla gelecek. Bu ay insanları öyle derinden değiştirecek ki, yılın başındaki haline dönüp bakan kişi kendine saf bir çocuk gibi görünecek.
Ve yine de her zaman «ya idrak istemiyorsam» seçeneği kalıyor; bunun Kasım'da kendine özgü bir yanı olacak: böyle bir yaklaşımı olan insanlar bir başka döngüsel tekrar turuna girmeyecek. Bu tür döngüler artık yok, gezegen onları desteklemiyor. Kişi alışılmış senaryo yerine yeni olaylar dizisine düşecek, ama eski enerjilerle. Bu da baştan sona kaos ve onun içinde sonsuz savrulma anlamına geliyor.
Öyle ya da böyle, Kasım tüm istikrarlı senaryoların yırtılmasına yol açıyor. Ama bunlar istikrarı yıkma süreçleri değil; uzun zamandır istikrarsız olan, ama incir yapraklarıyla örtülmüş olanın zorla tamamlanması süreçleri. Yani bu, her yönde kendini kandırmanın sona ermesi.
İnsanlık için zamanın benzersizliği şurada: yanılsama yıkılıyor, çünkü enerjisi tükendi. İçinde kalmak için başka olay algoritmaları olan başka bir dünyaya kaymak gerekiyor.
O «başka dünyada» insanlar birden, Dünya'nın uzayda önceden sanıldığı yerden farklı bir yerde bulunduğunu öğrenecekler. Aslında kelimenin tam anlamıyla, mevcut bilinç yükselişini doğuran enerjilerin bulunmadığı Galaksinin başka bir bölgesine geçmek zorunda kalacaklar. Çünkü gezegenin mevcut konumu bile başlı başına frekans yükselişi yaratıyor.
Daha doğrusu, bu büyük olasılıkla başka bir Evrendeki başka bir Galaksi olacak. O Dünya'nın bilimi «değişimi», birçok fizik yasasının yeniden kalibre edilmesiyle fark edecek. Daha basitçe söylemek gerekirse, fizik yasaları yer yer farklı olacak, ama bu, gerçekliğin değişmesi olarak değil, yeni keşifler olarak algılanacak.
Hissiyat açısından Kasım dik bir dağ yamacını andırıyor: ne kadar direnmeye çalışsan da eğimin kendisi seni amansızca aşağı çekiyor.
Şimdi üzerinde çeşitli nesnelerin durduğu bir tahta düşünün. Tahtanın kenarını yavaşça kaldırıyorsunuz ve figürlerden birinin eğime dayanamayıp aşağı düşerek yolundaki diğerlerini de devirdiği ana geliyorsunuz. İşte biz de bu eğim derecesine yaklaştık.
İşte bu yüzden, bilinç genişlemesinin «yerçekimini» saklamak enerjetik olarak imkânsız hale geliyor. Eğim, tüm insanlığın algısını değiştirerek kritik noktaya ulaşıyor. Bunun neye dönüşeceği — düşüşe mi yoksa hızlanmaya mı? Bu sorunun yanıtını herkes kendisi vermeli.
