W sobotni wieczór na BMO Field w Toronto kanadyjska reprezentacja piłkarska rozpoczęła nowy czteroletni cykl nie piękną grą, lecz twardym zwycięstwem. Wynik 1:0 na korzyść gospodarzy nad Chile wygląda skromnie, ale kryje się za nim więcej niż tylko gol Jonathana Davida w 12. minucie.
Mecz był pierwszym po odpadnięciu Kanady z Marokiem w 1/8 finału domowego mundialu-2026. Drużyna Jesse'ego Marsha wróciła na boisko, na którym zaledwie trzy miesiące wcześniej świętowała historyczne sukcesy, i od razu pokazała: zamierza budować przyszłość na tej samej podstawie — dyscyplinie, walce fizycznej i wzajemnej pomocy.
Chile, które nie awansowało na mundial i zajmuje 49. miejsce w rankingu FIFA, już w 35. minucie pozostało w dziesięciu po czerwonej kartce dla Lucasa Cepedy za uderzenie w twarz Richiego Laryi. W 50. minucie kapitan Gabriel Suazo otrzymał drugą żółtą kartkę i zostawił drużynę w dziewięciu. Kanadyjczycy nie zaczęli forsować wydarzeń, lecz po prostu kontrolowali przebieg spotkania, zachowując bramkę nietkniętą dzięki Dayne'owi St. Clair.
Szczególny odcień zwycięstwu nadał gest Davida: po golu podszedł do linii bocznej i podniósł koszulkę Dereka Corneliusa — bliskiego przyjaciela, który dzień wcześniej doznał poważnej kontuzji uda na treningu. Podobne momenty zdarzały się już wcześniej w drużynie: Nathan Saliba zrobił to samo ku pamięci Ismaëla Koné. To nie tylko gest — to sygnał, że w kanadyjskiej piłce cenią nie tylko wynik, ale i ludzi.
Warstwa fizyczna meczu przypominała raczej hokej czy wręcz mieszane sztuki walki: twarde starcia, wysokie nogi, czerwone kartki. Kanadyjczycy, zdaniem pomocnika Mathieu Choinière'a, takie mecze lubią i na nie czekają. Przed nimi spotkania z Peru i USA, gdzie podobna wytrwałość znów się przyda.
To zwycięstwo to nie tylko punkt w statystyce. Pokazuje, jak Kanada zamierza zmierzać do mundialu-2030: przez upór, szacunek do swoich i gotowość do twardej gry, gdy trzeba. Następny krok — Montreal i nowa próba charakteru.
