Na Mistrzostwach Europy w Birmingham 24-letnia Amy Hunt nie tylko wygrała bieg na 200 m – dokonała tego z takim impetem, jakby już przymierzała koronę pierwszej sportsmenki, która zdobyła cztery złota na jednych Igrzyskach. Po zwycięstwie na 100 m ukończyła bieg w 22,19 sekundy, wyprzedzając rodaczkę Dinę Asher-Smith i Irlandkę Rhasidat Adeleke, i od razu oświadczyła: „Dwa z czterech, maleńka”.
Hunt wyraźnie nie zamierza się zatrzymywać. Przed nią czekają sztafety 4×100 m kobiet i mieszana, a ona już zapowiedziała: żadnych świętowań ani szampana do niedzieli. „Mam dług wobec dziewcząt” – powiedziała. „Musimy pokazać, kto jest najlepszą sprinterską nacją w Europie”.
Asher-Smith, dwukrotna mistrzyni Europy na 200 m w przeszłości, tym razem zadowoliła się brązem. Trzydziestoletnia biegaczka wystartowała mocno, ale na ostatniej prostej nie utrzymała tempa: Adeleke zdobyła srebro z rekordem kraju, a Hunt złoto. Dla Asher-Smith to już dziewiąty europejski medal, ale rozczarowanie było widoczne: „Jestem rozczarowana brązem, ale dziesięć lat po pierwszym zwycięstwie samo utrzymanie się w czołówce najszybszych to już osiągnięcie”.
Porównanie dwóch Brytyjek ujawnia sedno tego momentu. Hunt, która tego lata przeżyła trudny okres na 200 m, powróciła do dystansu z odnowioną pewnością siebie i dosłownie „wyszła z zakrętu jak pociąg”, według Jessiki Ennis-Hill. Asher-Smith natomiast, mimo doświadczenia, nie zdołała powstrzymać naporu młodszej rywalki, której szybkość i wytrzymałość na ostatnich 40 metrach okazały się decydujące.
Zwycięstwo Hunt wpisuje się w ogólny obraz brytyjskiej dominacji na dystansach sprinterskich w Birmingham: Romell Glave i Jeremiah Azu zdobyli złoto i srebro na 100 m mężczyzn, a Matthew Hudson-Smith zwyciężył na 400 m. To nie przypadek, lecz wynik systematycznej pracy, gdzie młode talenty otrzymują przestrzeń do rozwoju ambicji, a weterani nadal motywują.
Hunt chce stać się „ikoniczną” – pierwszą, która zdobędzie cztery złote medale na jednych Mistrzostwach Europy. Jej cel wykracza poza osobiste rekordy: rzuca wyzwanie historii i jednocześnie umacnia pozycję brytyjskiego sprintu jako siły zdolnej dyktować warunki na kontynencie. Przed nią jeszcze dwa starty, a jeśli wszystko pójdzie po jej myśli, Birmingham-2026 zostanie zapamiętane nie tylko dzięki medalom, ale jako moment, w którym jedna sportsmenka przepisała zasady możliwości.
