W Adelajdzie Anglia nie tylko odbiła się po upokorzeniu w Perth — pokazała, jak szybko może zmienić się układ sił w serii, gdy jeden opener postanawia wziąć inicjatywę w swoje ręce, a bowler znajduje słabe punkty w top orderze gospodarzy.
Tom Banton zdobył 121 runów z 99 piłek, a Gus Atkinson wziął 4/28, zapewniając drużynie zwycięstwo różnicą 135 runów. Anglia zgromadziła 355/6 — swój najlepszy wynik w Australii w całej historii ODI — a Australia runęła do 220 w 44,3 overów. Seria wynosi teraz 1-1, a decydujący mecz w Hobart zapowiada się nie mniej emocjonująco.
Za tą liczbą stoi nie tylko statystyka, ale i przełom psychologiczny. Po porażce przy 200+ runów w pierwszym meczu Anglia wyszła na boisko z jasnym przekonaniem: albo narzucą swoją grę, albo seria zakończy się przedwcześnie. Banton atakował od pierwszych overów, a partnerstwo z Joe Rootem na 137 runów stało się najskuteczniejsze dla drugiej pozycji Anglii w Australii w ciągu 50 overów.
Australijski atak, który w Perth wyglądał na nie do przejścia, w Adelajdzie przepuścił 350+ po raz pierwszy na własnej ziemi. Bowling Anglii przeciwnie, od razu znalazł słabe punkty: Atkinson rozbił górny order w ciągu zaledwie kilku overów, a spinner Liam Dawson dokończył dzieła, usuwając kluczowych Renshawa i Greena.
Ten mecz to klasyczny przykład, jak jedna mocna partia może odwrócić serię. Jak w szachach, gdzie jeden precyzyjny ruch zmienia całą pozycję, tak i tutaj: Banton i Atkinson nie tylko zdobyli runy i wzięli wickets, lecz przywrócili Anglii wiarę we własne siły przed decydującą grą.
Teraz w Hobart rozstrzygnie się, kto weźmie serię. Dla Anglii to szansa na utrwalenie odrodzenia, dla Australii — dowód, że porażka w Adelajdzie była jedynie przykrym potknięciem, a nie objawem głębszych problemów.

