Zamiast jednej dużej wystawy raz na trzy lata projekt w regionie Wielkiej Zatoki Guangdong — Hongkong — Makau rozwija się jako sekwencja trzech corocznych etapów. W 2026 roku bada, jak wzajemne oddziaływanie człowieka, natury i technologii otwiera nowe możliwości i zmienia nasze postrzeganie rzeczywistości.
23 października 2026 roku w Muzeum Kantońskiej Akademii Sztuk Pięknych otwarto wystawę „悬置的生成” — „Zawieszone powstawanie”, drugi etap trzyletniego projektu „Triennale sztuki i technologii Wielkiej Zatoki”. Ekspozycja łączy 11 grup prac z Chin i innych krajów. Interaktywne instalacje, roboty, algorytmy i technologie uczenia maszynowego stają się środkami badania świata, w którym człowiek, natura i systemy cyfrowe coraz ściślej współdziałają i wzajemnie na siebie wpływają.
„Potok wystaw”: trzy etapy jednego programu
Zamiast utartego formatu, w którym duża wystawa odbywa się raz na trzy lata, organizatorzy stosują strategię „potoku wystaw”: trzy tematyczne etapy następują po sobie corocznie, w 2025, 2026 i 2027 roku. Każdy z nich poświęcony jest odrębnemu aspektowi relacji między człowiekiem, środowiskiem a technologiami. Razem składają się na konsekwentne badanie — od wzajemnych powiązań przez współdziałanie aż po postrzeganie.
2025 — Wzajemne powiązania. Pierwszy etap, „Słona woda, turbulencja i krajobrazy algorytmiczne”, badał przecięcia wody, danych, ciała, geografii i pamięci kulturowej. Zjawiska przyrodnicze, ludzkie doświadczenie i procesy cyfrowe rozpatrywano jako części wspólnego środowiska, w którym zmiany jednego elementu odbijają się na innych.
2026 — Współdziałanie. Obecna wystawa „Zawieszone powstawanie” zwraca się ku relacjom człowieka z technologiami: od robotów i urządzeń interaktywnych po algorytmy, które przetwarzają informacje i wpływają na środowisko cyfrowe. Co się dzieje, gdy technologia staje się nie tylko narzędziem w rękach człowieka, lecz aktywnym uczestnikiem współdziałania? Jak zmieniają się nasze działania, decyzje i odczucia w odpowiedzi na jej reakcje? Artyści badają te pytania poprzez sytuacje oczekiwania, opóźnienia i niepewności — momenty, gdy zwykły przebieg współdziałania zostaje zakłócony i mogą pojawić się nowe sposoby łączności.
2027 — Postrzeganie. Następny etap, „弥漫的感知”, podejmie dalsze badanie postrzegania, inteligencji i świadomości. Zwróci się ku temu, jak technologie zmieniają sposoby odczuwania, rozumienia i poznawania świata, a także wyobrażenia o granicach między człowiekiem, maszyną a środowiskiem.
Gdy współdziałanie staje się źródłem nowego
W obecnej ekspozycji badanie współdziałania rozwija się w trzech sekcjach: „Opóźnione ciało”, „Ciało progowe” i „Zawieszone postrzeganie”. Łączy je uwaga poświęcona stanom przejściowym, gdy utarte relacje między człowiekiem a technologiami się zmieniają, a wyniku współdziałania nie zawsze można przewidzieć.
Opóźnienie lub nieoczekiwana reakcja systemu cyfrowego są tu ważne nie same przez się. Pozwalają zobaczyć, jak człowiek przystosowuje się do nowych warunków, jak jego działania wpływają na pracę systemu i jak w odpowiedzi zmienia się jego własne doświadczenie. Współdziałanie staje się sposobem badania nieznanego: nie tylko sprawdzania możliwości technologii, lecz także odkrywania nowych form postrzegania, zachowania i więzi z otaczającym światem.
Sztuka jako przestrzeń technologicznej przyszłości
Triennale pomyślane jest jako długoterminowa platforma na przecięciu sztuki, nauki, edukacji i przemysłu w regionie Wielkiej Zatoki Guangdong — Hongkong — Makau. Format „potoku wystaw” pozwala rozpatrywać zmiany technologiczne konsekwentnie: nie ograniczać się do prezentacji nowych urządzeń, lecz badać, jak wpływają one na człowieka, społeczeństwo i naturę.
Projekt stwarza warunki do dialogu między artystami, inżynierami i badaczami. Sztuka nie tylko pokazuje tu nowe urządzenia czy ilustruje osiągnięcia naukowe. Pomaga badać związki, które zwykle pozostają niezauważone, stawiać pytania o możliwą przyszłość i przedstawiać alternatywne sposoby współdziałania z technologiami.
Trzy etapy projektu składają się na jedną linię: zrozumieć, jak zbudowane są wzajemne powiązania; zbadać, co rodzi się w procesie współdziałania; zobaczyć, jak to wszystko zmienia nasze postrzeganie świata. Właśnie w tym tkwi jedna z głównych idei triennale: technologiczna przyszłość kształtuje się nie tylko dzięki nowym wynalazkom, lecz także poprzez relacje, które powstają między człowiekiem, naturą a stworzonymi przez niego systemami.
