In plaats van één grote tentoonstelling om de drie jaar ontvouwt het project in de regio Grote Baai Guangdong — Hongkong — Macau zich als een reeks van drie jaarlijkse fasen. In 2026 onderzoekt het hoe de wisselwerking tussen mens, natuur en technologie nieuwe mogelijkheden opent en onze waarneming van de werkelijkheid verandert.
Op 23 oktober 2026 opende in het Museum van de Guangzhou Academie voor Schone Kunsten de tentoonstelling ‘悬置的生成’ — ‘Opgeschorte wording’, de tweede fase van het driejarige project ‘Triënnale voor kunst en technologie van de Grote Baai’. De expositie verenigt 11 groepen werken uit China en andere landen. Interactieve installaties, robots, algoritmen en technologieën voor machine learning worden middelen om een wereld te onderzoeken waarin mens, natuur en digitale systemen steeds nauwer met elkaar omgaan en elkaar beïnvloeden.
‘Stroom van tentoonstellingen’: drie fasen van één programma
In plaats van het gebruikelijke format, waarbij eens in de drie jaar een grote tentoonstelling plaatsvindt, hanteren de organisatoren de strategie van de ‘stroom van tentoonstellingen’: drie thematische fasen volgen elkaar jaarlijks op, in 2025, 2026 en 2027. Elk daarvan is gewijd aan een afzonderlijk aspect van de verhouding tussen mens, omgeving en technologie. Samen vormen ze een samenhangend onderzoek — van onderlinge verbanden naar wisselwerking en vervolgens naar waarneming.
2025 — Onderlinge verbanden. De eerste fase, ‘Zout water, turbulentie en algoritmische landschappen’, onderzocht de kruispunten van water, data, lichaam, geografie en cultureel geheugen. Natuurlijke verschijnselen, menselijke ervaring en digitale processen werden beschouwd als delen van een gemeenschappelijke omgeving waarin veranderingen in het ene element doorwerken in de andere.
2026 — Wisselwerking. De huidige tentoonstelling ‘Opgeschorte wording’ richt zich op de verhouding van de mens tot technologie: van robots en interactieve apparaten tot algoritmen die informatie verwerken en de digitale omgeving beïnvloeden. Wat gebeurt er wanneer technologie niet louter een instrument in mensenhanden wordt, maar een actieve deelnemer aan de wisselwerking? Hoe veranderen onze handelingen, beslissingen en gewaarwordingen als reactie op haar reacties? De kunstenaars onderzoeken deze vragen via situaties van wachten, vertraging en onzekerheid — momenten waarop het vertrouwde verloop van de wisselwerking wordt onderbroken en nieuwe vormen van verbinding kunnen ontstaan.
2027 — Waarneming. De volgende fase, ‘弥漫的感知’, zet het onderzoek naar waarneming, intelligentie en bewustzijn voort. Zij richt zich op de vraag hoe technologieën de manieren veranderen waarop wij de wereld voelen, begrijpen en kennen, en ook de voorstellingen over de grenzen tussen mens, machine en omgeving.
Wanneer wisselwerking een bron van het nieuwe wordt
In de huidige expositie ontvouwt het onderzoek naar wisselwerking zich in drie secties: ‘Het uitgestelde lichaam’, ‘Het drempellichaam’ en ‘De opgeschorte waarneming’. Hen verbindt de aandacht voor overgangstoestanden, waarin de vertrouwde verhoudingen tussen mens en technologie veranderen en de uitkomst van de wisselwerking niet altijd te voorspellen valt.
Vertraging of een onverwachte reactie van een digitaal systeem is hier niet op zichzelf van belang. Zij maken zichtbaar hoe de mens zich aan nieuwe omstandigheden aanpast, hoe zijn handelingen de werking van het systeem beïnvloeden en hoe daardoor zijn eigen ervaring verandert. Wisselwerking wordt een manier om het onbekende te onderzoeken: niet alleen om de mogelijkheden van technologieën te beproeven, maar ook om nieuwe vormen van waarneming, gedrag en verbinding met de omringende wereld te ontdekken.
Kunst als ruimte voor een technologische toekomst
De triënnale is opgezet als een langdurig platform op het snijvlak van kunst, wetenschap, onderwijs en industrie in de regio Grote Baai Guangdong — Hongkong — Macau. Het format van de ‘stroom van tentoonstellingen’ maakt het mogelijk technologische veranderingen in samenhang te beschouwen: niet beperkt tot het tonen van nieuwe apparaten, maar met onderzoek naar hoe zij mens, samenleving en natuur beïnvloeden.
Het project schept voorwaarden voor een dialoog tussen kunstenaars, ingenieurs en onderzoekers. Kunst toont hier niet louter nieuwe apparaten of illustreert wetenschappelijke prestaties. Zij helpt verbanden te onderzoeken die gewoonlijk onopgemerkt blijven, vragen te stellen over een mogelijke toekomst en alternatieve manieren van omgaan met technologie voor te stellen.
De drie fasen van het project vormen samen één lijn: begrijpen hoe de onderlinge verbanden in elkaar zitten; onderzoeken wat er in het proces van wisselwerking ontstaat; zien hoe dit alles onze waarneming van de wereld verandert. Precies hierin schuilt een van de belangrijkste ideeën van de triënnale: de technologische toekomst wordt niet alleen gevormd door nieuwe uitvindingen, maar ook door de verhoudingen die ontstaan tussen de mens, de natuur en de door hem geschapen systemen.
