W samym sercu zurbanizowanego Delhi, gdzie asfalt i beton zazwyczaj przyspieszają spływ wody podczas monsunów, pewien odrestaurowany obszar działa zupełnie inaczej: niczym gąbka chłonie deszcz i spowalnia jego pęd ku ulicom.
Niedawne badanie wykazało, że Park Bioróżnorodności Aravalli co roku zatrzymuje niemal trzy miliony litrów wody opadowej, ograniczając spływ powierzchniowy i zmniejszając ryzyko podtopień.
Park zajmuje 692 akry na południowym pasmie wzniesień miasta i niegdyś stanowił opuszczony teren górniczy, pełen wyrobisk i hałd.
Dziś rośnie tu około 202 tysięcy drzew, które nie tylko zatrzymują wodę, ale także oczyszczają powietrze, magazynują węgiel i wspierają bogatą różnorodność biologiczną.
Naukowcy z Uniwersytetu w Delhi, którzy przeprowadzili badanie w 2023 roku, wykorzystali model i-Tree Eco oraz lokalne dane meteorologiczne, aby oszacować wartość tych usług ekosystemowych.
Ustalili oni, że drzewa zapobiegają spływowi niemal trzech milionów litrów wody rocznie, pozwalając jej przesiąkać do gleby i zasilać podziemne warstwy wodonośne.
Park położony jest w strefie kluczowego poziomu wodonośnego, dlatego jego rola w zasilaniu wód gruntowych jest szczególnie istotna w suchym, subtropikalnym klimacie Delhi, gdzie średnie opady wynoszą 774 milimetry rocznie.
Oprócz gospodarki wodnej, drzewa każdego roku usuwają około 127 ton zanieczyszczeń z powietrza, a łączną korzyść ekonomiczną z tego tytułu szacuje się na blisko 1,89 crore rupii.
Zapasy węgla w biomasie parku wynoszą około 8360 ton, a roczne pochłanianie to kolejne 1236 ton, co generuje dodatkową wartość rzędu 11,34 crore rupii.
Dawniej teren ten porastały gatunki inwazyjne, takie jak vilayati kikar czy lantana, obecnie jednak dominują tu rodzime drzewa – palasz, wiąz indyjski, akacja biała oraz kadamba.
W parku odnotowano około 700 gatunków roślin w ramach 20 zbiorowisk ekologicznych oraz 80 gatunków rodzimych drzew, co tworzy stabilne i zróżnicowane siedlisko.
Nierównomierne ukształtowanie terenu, pozostałe po wydobyciu morrumu, sprzyjało powstaniu zróżnicowanych mikrosiedlisk – od lasów po łąki i tereny podmokłe, które wspólnie zwiększają zdolność parku do radzenia sobie z ulewami.
Badanie podkreśla: rekultywacja zdegradowanych gruntów przy użyciu rodzimych gatunków przynosi nie tylko korzyści estetyczne, ale i praktyczne w postaci mniejszego ryzyka powodzi, lepszej jakości powietrza oraz regeneracji zasobów wodnych.
W dobie gwałtownej urbanizacji takie zielone wyspy stają się coraz cenniejsze dla miast, w których ekspansja zabudowy zazwyczaj potęguje problemy z gospodarką wodną.
