In een interview met Tyler Cowen op 22 oktober 2026 heeft Michael Kratsios, de belangrijkste wetenschaps- en technologiedadviseur van Trump, de kern van het rapport ‘Science: A New Golden Age’ in detail uiteengezet. Hij verklaarde ronduit dat het lineaire model van Vannevar Bush, waarin de staat basisonderzoek aan universiteiten financiert en de industrie dit commercialiseert, achterhaald is. In plaats daarvan ligt de nadruk op ‘superintelligentie’ — zoals Kratsios geavanceerde AI noemt — als het belangrijkste instrument om ontdekkingen in nationale laboratoria te versnellen via het Genesis Mission-project.
Voor Kratsios is deze stap logisch. Tijdens Trumps eerste presidentschap bekleedde hij de functie van chief technology officer van de Verenigde Staten, en daarvoor werkte hij bij de investeringsmaatschappij van Peter Thiel en bij Scale AI. Zijn ervaring als investeerder en technoloog leert hem: de staat moet niet alleen subsidies uitdelen, maar prioriteiten stellen en toegang bieden tot rekenkracht, waar de private sector al meer in investeert dan ooit tevoren.
Het rapport en de daaropvolgende uitspraken van Kratsios laten een consistent patroon zien: hij heeft zich altijd ingezet voor het verlagen van regelgevende drempels voor nieuwe technologieën — van drones tot AI-diagnostiek. Nu wordt dezelfde logica toegepast op de wetenschap als geheel. De focus verschuift van de omvang van de financiering naar doeltreffendheid: ‘beter minder geld aan de juiste dingen dan meer aan de verkeerde’.
Tegelijkertijd erkent Kratsios dat het Congres de eerdere begrotingen van de NIH heeft behouden en dat de president een recordbudget voor O&O heeft voorgesteld. Critici wijzen echter op bezuinigingen in bepaalde sectoren en minder nadruk op universiteiten. Kratsios zelf ziet hierin geen afwijzing van de wetenschap, maar een herstructurering van het ecosysteem naar een nieuwe realiteit waarin privaat kapitaal, filantropie en nationale laboratoria een grotere rol spelen.
Een kernelement van het plan is Genesis Mission: een federaal ‘instrument’ op basis van supercomputers, toegankelijk voor alle agentschappen voor AI-versneld onderzoek in de chemie, materiaalkunde en biomedische wetenschappen. Kratsios benadrukt dat superintelligentie ‘de grootste doorbraak in de geschiedenis van wetenschappelijke ontdekkingen’ zal worden.
Deze aanpak bevestigt de al lang bestaande stijl van Kratsios: hij is niet bang om instituties te veranderen als ze niet aansluiten bij technologische verschuivingen. Zijn reputatie als technocraat-investeerder, niet als academisch wetenschapper, verklaart waarom prioriteit wordt gegeven aan toegepaste resultaten en partnerschappen met de industrie, en niet aan traditioneel ‘blauwe lucht’-onderzoek.
Uiteindelijk is het plan van Kratsios niet zomaar een herziening van het wetenschapsbeleid, maar een poging om de Amerikaanse wetenschap in te bedden in een tijdperk waarin AI de spelregels al verandert. Het succes zal afhangen van de vraag of het lukt een balans te bewaren tussen doeltreffendheid en fundamentele ontdekkingen, die niet altijd een snel ROI opleveren.
