In de WNBA dit seizoen slaat de aanvalsgolf niet alleen records aan diggelen — ze herschrijft de voorstelling van hoe hoog de lat van de scoringsproductie in de vrouwenliga kan liggen. Terwijl de play-offs al aan de horizon opdoemen, gaan verschillende speelsters en teams in een tempo dat tot voor kort onwerkelijk leek.
Kelsey Mitchell van de Indiana Fever heeft het oude record van A'ja Wilson qua punten in een seizoen al overtroffen, met 1034 punten halverwege september. A'ja Wilson zelf leidt het gemiddelde per wedstrijd met 26 punten, en het team van de Fever scoort gemiddeld bijna 97 punten per wedstrijd. Zulke cijfers zijn geen toeval, maar het resultaat van een evolutie: de liga is sneller geworden, de driepunters nauwkeuriger en de rotatie dieper.
Daar zit niet alleen individueel talent achter. De uitbreiding van de liga, de komst van nieuwe talenten en veranderingen in de regels en de voorbereiding hebben het spel opener gemaakt. Verdedigsters moeten nu vaker kiezen: de driepunters afsluiten of onder het bord vechten. Uiteindelijk lijdt het een onder het ander.
Neem bijvoorbeeld Marina Mabrey van de Toronto Tempo: in juni scoorde ze 53 punten en evenaarde daarmee het ligarecord. Haar worpen van achter de boog zijn een echt wapen geworden, en het team om haar heen heeft geleerd voor haar te spelen. Het is alsof in een gewoon gezelschap plotseling iedereen zich gaat schikken naar één geniale schutter — het resultaat schoot meteen omhoog.
Het psychologische aspect is ook belangrijk. Wanneer de records het ene na het andere vallen, zijn speelsters niet langer bang om 'te veel te doen'. De druk verandert in vrijheid, en de vrijheid in nog stoutmoediger beslissingen op het veld. De business van de liga vaart er alleen maar wel bij: de tribunes voller, de uitzendingen populairder.
De komende weken zullen uitwijzen of dit tempo standhoudt tot het einde van de reguliere competitie en of het overslaat naar de play-offs. Nu al is duidelijk: seizoen 2026 zal de geschiedenis ingaan, niet alleen als een van de meest productieve, maar ook als het moment waarop de WNBA definitief heeft bewezen — er is geen plafond voor vrouwenbasketbal.
