W WNBA tego sezonu ofensywna nawałnica nie tylko bije rekordy — ona przepisuje wyobrażenie o tym, jak wysoko może wznieść się poprzeczka skuteczności w żeńskiej lidze. Gdy play-offy już majaczą na horyzoncie, kilkoro zawodniczek i kilka drużyn idzie tempem, które jeszcze niedawno wydawało się nierealne.
Kelsey Mitchell z Indiana Fever już pobiła poprzedni rekord A’ji Wilson w punktach zdobytych w sezonie, mając na koncie 1034 punktów do połowy września. A’ja Wilson sama prowadzi w średniej punktów na mecz z 26 punktami, a drużyna Fever zdobywa średnio prawie 97 punktów na mecz. Takie liczby to nie przypadek, lecz wynik ewolucji: liga stała się szybsza, rzuty za trzy celniejsze, a rotacja głębsza.
Za tym stoi nie tylko indywidualny talent. Rozszerzenie ligi, napływ nowych talentów oraz zmiany w przepisach i przygotowaniu sprawiły, że gra stała się bardziej otwarta. Obrończynie coraz częściej muszą wybierać: zamykać rzuty za trzy czy walczyć pod koszem. W efekcie cierpi jedno i drugie.
Weźmy choćby Marinę Mabrey z Toronto Tempo: w czerwcu zdobyła 53 punktów, wyrównując rekord ligi. Jej rzuty zza łuku stały się prawdziwą bronią, a drużyna wokół niej nauczyła się grać pod nią. To tak, jakby w zwykłej firmie nagle wszyscy zaczęli dostosowywać się do jednego genialnego strzelca — wynik natychmiast wzrósł.
Ważny jest też aspekt psychologiczny. Gdy rekordy padają jeden po drugim, zawodniczki przestają bać się „przesadzić”. Presja zamienia się w swobodę, a swoboda — w jeszcze odważniejsze decyzje na parkiecie. Biznes ligi tylko na tym zyskuje: trybuny są pełniejsze, transmisje popularniejsze.
Najbliższe tygodnie pokażą, czy to tempo utrzyma się do końca sezonu zasadniczego i czy przeniesie się na play-offy. Już teraz jasne jest, że sezon 2026 przejdzie do historii nie tylko jako jeden z najskuteczniejszych, ale i jako moment, w którym WNBA ostatecznie udowodniła — że koszykówka żeńska nie ma sufitu.
