In Split bewees Spanje opnieuw dat een reeks zonder nederlagen niet zomaar statistiek is, maar een weerspiegeling van de diepgewortelde veerkracht van het team, dat zelfs na een tegendoelpunt het verloop van de wedstrijd kan omdraaien.
Kroatië opende de score in de 17e minuut dankzij Ivan Perišić, maar de Spanjaarden wankelden niet. In plaats van paniek kwam er een koelbloedige herschikking: Luis de la Fuente bracht Mikel Merino in het veld, die tweemaal het doel trof, en de rode kaart voor Perišić in de 79e minuut brak het verzet van de thuisploeg definitief.
Deze overwinning is geen toeval. In 2,5 jaar zonder nederlagen heeft Spanje een generatiewissel, blessures van kopstukken en de druk van de verwachtingen na de triomf op het WK-2022 doorstaan. Psychologische veerkracht is hier belangrijker dan tactiek: het team weet de controle te behouden, zelfs op momenten waarop de tegenstander dichter bij succes lijkt.
Vergelijk het met een gewoon gezin waar na een tegenslag op het werk iedereen aan tafel gaat zitten en bespreekt hoe de situatie kan worden opgelost, in plaats van elkaar de schuld te geven. Precies zo handelt Spanje: collectief, zonder overbodige emoties, en verandert zo een crisis in een voordeel.
Merino, die als invaller binnenkwam, werd het symbool van deze filosofie: geen ster, maar een betrouwbare speler die bereid is verantwoordelijkheid te nemen op het beslissende moment. Zijn doelpunten zijn niet zomaar een resultaat, maar een bevestiging dat de diepte van de selectie Spanje in staat stelt aan de top te blijven, zelfs zonder de basisspelers.
Momenteel leidt La Roja de groep met het maximum aan punten en heeft het zich al verzekerd van de kwartfinale van de Nations League. Maar het belangrijkste is dat de reeks van 43 wedstrijden zonder nederlagen de vraag naar de toekomst opwerpt: kan dit team het evenwicht tussen dominantie en frisheid bewaren in de aanloop naar de volgende grote toernooien.
