Sommige films raken je direct vanaf het eerste beeld, terwijl andere om een speciale benadering vragen, bijna zoals bij een proeverij. De Franse film "Mijn naam is Agnetta" is precies zo'n werk. Het is een film die je tot in het diepst van je ziel zal raken, maar die aan het begin wel wat geduld van de kijker vraagt.
In de eerste minuten kan het lijken alsof het verhaal wat traag op gang komt en het tempo te laag ligt. Maar heb nog tien minuten geduld! Zodra die onzichtbare barrière is doorbroken, word je meegezogen in een wervelwind van ongelooflijke energie. De film ontvouwt zich en wordt dynamisch, vreugdevol en onvoorstelbaar verrukkelijk. Wij zouden het zo omschrijven: een Franse, filosofische en eigentijdse film die tegelijkertijd van alle tijden is en je nog lang bijblijft. Vandaar ook de vergelijking met een goede wijn.
Deze film is doordrenkt van wijsheid. En elk woord is hier van belang: het is écht gevuld met inhoud, niet volgepropt of tot braken toe gevuld met banale wijsheden. De regisseur presenteert de diepere betekenis met een onberispelijke smaak, gevoel en de juiste accenten. Het is als een goede wijn die je niet simpelweg achterover slaat, maar waarvan je het boeket echt moet ervaren.
De personages voeren dialogen die je zou willen citeren en in je hart wilt dragen als een manifest voor persoonlijke vrijheid:
— Weet je op wie ik het meest jaloers ben vanwege hun vrijheid? Op de Fransen! Ze drinken, eten ongezond en het kan ze werkelijk niets schelen wat anderen van hen vinden.
— Waarom denk je eigenlijk dat iemand zich überhaupt druk om jou maakt? Kijk maar eens goed, probeer het en je zult zien dat het iedereen volkomen koud laat. Dus ga op pad en doe eindelijk datgene waar je nooit het lef voor had! En bied geen excuses aan!
Deze woorden vormen de sleutel tot het begrijpen van die specifieke Franse charme die in deze film zo fijnzinnig is gevangen. De 'Fransen' staan hier namelijk niet simpelweg voor een nationaliteit, maar voor een gemoedstoestand, een ode aan de bevrijding:
— Maar bedenk wel: Fransen zijn mensen die niet oordelen, mensen die niemand veroordelen!
Zowel het publiek als de critici hebben "Agnetta" inmiddels bestempeld als de nieuwe "Intouchables". Die vergelijking is volkomen terecht: de film bezit dezelfde sprankelende lichtheid, diezelfde levensbevestigende humor en een ongelooflijke warmte. Er is echter één essentieel verschil. In "Agnetta" is er niemand ziek en gaat er niemand dood. Het is geen verhaal over het overwinnen van een tragedie, maar over de pure vreugde van het bestaan en de vrijheid om hier en nu jezelf te zijn.
— Kijk me nooit meer zo aan. Ik wil gewoon dansen. Alles wat ik wil, is dansen.
Deze hartenkreet doorbreekt de vierde wand en richt zich rechtstreeks tot de kijker. Want wat houdt jou eigenlijk tegen om te dansen?
De film is lichtvoetig, met subtiele humor en een diepe wijsheid die je recht in het hart raakt. Het laat een prettig, warm gevoel achter in de borst.
Geloof me, zodra de aftiteling begint, zul je geen seconde spijt hebben van de tijd die je eraan hebt besteed. Integendeel, je zult direct naar buiten willen lopen, diep adem willen halen en eindelijk ophouden met je te verontschuldigen voor het feit dat je je eigen leven leidt. Juist daarom is de beoordeling van Gaya — 9.0/10
