Bazı tablolar vardır, ilk fırça darbesinden itibaren sizi sarsar; bazıları ise adeta bir tadım ustası titizliğiyle özel bir yaklaşım gerektirir. Fransız yapımı "Benim Adım Agnetta" filmi de tam olarak böyle bir eser. Sizi ruhunuzun derinliklerine kadar etkileyecek olan bu film, en başta sadece biraz sabır istiyor.
İlk dakikalarda anlatı biraz ağır aksak ilerliyor, tempo ise fazla yavaş gibi gelebilir. Ancak bir on dakika daha dişinizi sıkın! Bu görünmez bariyer aşıldığında, kendinizi inanılmaz bir enerji girdabının içinde bulacaksınız. Film açıldıkça dinamik, neşeli ve tarif edilemez bir lezzete bürünüyor. Şöyle diyebiliriz: Fransız ruhunu yansıtan, felsefi, modern ve aynı zamanda zamansız, akılda kalıcı bir film. İşte bu yüzden şarap benzetmesi yapıyoruz.
Bu sinema eseri bilgelikle harmanlanmış. Burada her kelime önemli: Basit gerçeklerle mide bulandıracak kadar doldurulmuş değil, tam anlamıyla bu bilgelikle yoğrulmuş. Yönetmen, anlamları kusursuz bir zevkle, duyguyla ve doğru vurgularla servis ediyor. Bu, sadece içilip geçilecek değil, buketi tüm duyularla hissedilecek iyi bir şarap gibi.
Filmin kahramanları, her bir cümlesi alıntılanacak ve kişisel özgürlük manifestosu gibi kalpte taşınacak diyaloglara imza atıyor:
— Özgürlükleri konusunda en çok kime gıpta ediyorum biliyor musun? Fransızlara! İçiyorlar, zararlı şeyler yiyorlar ve başkalarının ne düşündüğünü zerre umursamıyorlar.
— Peki, birilerinin seninle gerçekten ilgilendiği kanısına nereden vardın? Bak, dene ve göreceksin ki aslında kimsenin umurunda değilsin. O yüzden git ve yapmaya hiç cesaret edemediğin şeyi yap! Ve sakın özür dileme!
Bu sözler, filmde incelikle işlenen o meşhur Fransız cazibesini anlamanın anahtarı oluyor. Zira burada Fransız olmak sadece bir milliyet değil; bir ruh hali, bir özgürleşme marşıdır:
— Ama şu bir gerçek: Fransızlar yargılamayan, kimseyi mahkûm etmeyen insanlardır!
İzleyiciler ve eleştirmenler "Agnetta"yı şimdiden yeni bir "Can Dostum" (1+1) olarak nitelendirmeye başladı. Bu kıyaslama kesinlikle yerinde: Burada aynı ışıltılı hafiflik, aynı hayat dolu mizah ve inanılmaz bir sıcaklık mevcut. Fakat çok önemli bir fark var. "Agnetta"da kimse hasta değil veya ölmüyor. Bu, bir trajedinin üstesinden gelme öyküsü değil; var olmanın saf neşesi, burada ve şimdi kendin olma özgürlüğü hakkında bir hikaye.
— Bana asla öyle bakma. Sadece dans etmek istiyorum. Tüm istediğim bu: Dans etmek.
Ruhun bu haykırışı dördüncü duvarı yıkarak doğrudan izleyiciye hitap ediyor. Peki, sizin dans etmenize ne engel oluyor?
Film; ince bir mizah ve kalbe işleyen derin bir bilgelik içeren, hafif bir yapım. Göğsünüzde hoş ve sıcak bir tortu bırakıyor.
Ve inanın bana, jenerik akmaya başladığında harcadığınız bir saniye için bile pişman olmayacaksınız. Aksine, hemen dışarı çıkmak, derin bir nefes almak ve nihayet kendi hayatınızı yaşadığınız için özür dilemeyi bırakmak isteyeceksiniz. İşte bu yüzden Gaya puanı — 9.0/10
