In de tuinen van de Cité Internationale Universitaire de Paris vond tijdens de modeweek de allereerste couture-show van Pierpaolo Piccioli voor Balenciaga plaats. De presentatie week af van de traditie door niet in een Parijse salon, maar in de openlucht van de universiteitscampus plaats te vinden, een symbolische keuze waarmee Piccioli aangeaf de haute couture dichter bij de realiteit te willen brengen. De grote vraag — of Piccioli de voor Demna Gvasalia kenmerkende ironie en provocatie zou voortzetten — is beantwoord: de collectie getuigde van vakmanschap, maar was vooral doordrenkt van zijn eigen, vertrouwde esthetiek.
Piccioli trad in juli 2025 aan bij het modehuis, na een indrukwekkende periode van meer dan 25 jaar bij Valentino, waar hij ruim honderd collecties ontwierp en het merk transformeerde tot het boegbeeld van de romantische couture. Bij zijn start dook hij direct in de archieven van Cristóbal Balenciaga, de meester die hem al lang voor zijn aanstelling inspireerde. Hoewel hij zijn inspiratie uit het verleden haalde, paste hij zijn eigen signatuur toe: een rijk kleurenpalet, luchtige drapeertechnieken, sculpturale schouders en een emotionele vorm van romantiek. Met volumineuze japonnen van gazar-zijde, hoofdtoooien met veren en rijk geborduurde mantels bracht hij een eerbetoon aan de oprichter, al sloten de kleuren en de sfeer van vrijheid eerder aan bij zijn werk voor Valentino dan bij de provocatieve koers van Demna Gvasalia, die het huis tien jaar lang leidde.
Piccioli presenteert kleding die uitnodigt om gedragen te worden in plaats van er enkel over te discussiëren; stukken waarin de hand van de meester duidelijk herkenbaar is. Zijn ontwerpen zijn gericht op wie echt vakmanschap waardeert en niet terugdeinst voor kleur, en op degenen die kiezen voor schoonheid en vrijheid boven shockeffecten of controverse.
Na een periode waarin Balenciaga synoniem stond voor schoonheid met een dubbele bodem, slaat het modehuis een nieuwe weg in door terug te keren naar couture als de kunst van vorm, sculptuur en ambacht. Piccioli tracht niet de concurrentie aan te gaan met zijn voorganger, maar herdefinieert de identiteit van het huis met een zachtere, menselijkere visie die de nadruk legt op het lichaam en de persoonlijkheid. Dit is geen radicale revolutie, maar een bewuste koerswijziging die stoelt op een diep respect voor de erfenis van Balenciaga en de eigen creatieve evolutie van de ontwerper.
