In simulaties van de Universiteit van Ulm lijkt verstrengeling volledig te verdwijnen onder invloed van decoherentie in de GRW- en CSL-collapsmodellen, maar blijft zij tegelijk verborgen en kan zij met behulp van lokale kwantumfoutcorrectie worden hersteld. Zelfs wanneer het oorspronkelijke signaal tot nul daalt, kan de verhouding tussen gravitationele interactie en decoherentie willekeurig groot worden gemaakt.
De onderzoekers Yi-Xuan Wang, Julen S. Pedernales en Martin B. Plenio van het Instituut voor Theoretische Fysica van de Universiteit van Ulm (Duitsland) voerden een analyse uit in een preprint die op 4 november 2026 op arXiv werd gepubliceerd. Zij onderzochten de newtoniaanse zwaartekracht in combinatie met de ruis van de collapsmodellen GRW, CSL en Diósi-Penrose. Het team paste een strikt lokaal protocol voor kwantumfoutcorrectie toe dat de decoherentie onderdrukt en tegelijk de gravitationele interactie behoudt.
Het kernmechanisme: in de GRW- en CSL-modellen verzadigt de lokalisatie op grote lengteschalen, terwijl de newtoniaanse interactie langzamer afneemt. Dit stelt een code met voldoende afstand in staat de effectieve dynamica verstrengelend te maken. De Diósi-Penrose-model daarentegen vertoont bij hetzelfde protocol geen dergelijke versterking.
Verstrengeling is hier als een brief geschreven met onzichtbare inkt: decoherentie wist de tekst niet uit, maar verbergt die slechts onder een laag ruis. Lokale foutcorrectie werkt als een ontwikkelaar: zij maakt de niet-scheidbare dynamica waarneembaar zonder verstrengeling vanaf nul te creëren.
Het resultaat verandert de opvatting over verstrengeling als resource: het verlies van een detecteerbaar signaal betekent niet het verlies van de resource zelf. Dit opent de weg naar protocollen voor het herstellen van gravitationeel geïnduceerde verstrengeling, zelfs bij uiterst zwakke signalen.
Het werk benadrukt, volgens de preprint arXiv:2611.05044, dat de herstelbaarheid afhangt van het specifieke collapsmechanisme. Voor GRW en CSL kan de verhouding η willekeurig groot worden gemaakt naarmate de afstand van de code toeneemt, terwijl bij het DP-model een dergelijke versterking niet optreedt.
Zo blijft verborgen verstrengeling in deze collapsmodellen een beschikbare resource die met passende correctie weer waarneembaar kan worden gemaakt.
